The Vegetarian - Han Kang

( Man Booker International Award, 2016 )

 

The Vegetarian, at a superficial level, is rather a painful read. It paints, page after page of loneliness, lots of rain, and distance between what should've ideally been close relations in the recently industrialised, oriental world. It is set in an era,  in which one’s profession is at least as important as his or her personal life. It is set in era, in which cultures which lived as extended families have segmented into smaller families in this modern age and economy ;  selecting their partners  to meet their life’s journey with minimum hassle than with any deeper feeling. The few families tha twe come across here are at best going through the motions in life – spending their evenings, having dinner and sleeping – with a person who is tolerable. It is set in an environment where the despair accumulated over years that one has toiled over, comes back to haunt and ask oneself, whether what he or she did was correct ?

“Now, with the benefit of hindsight, In-hye could see that the role that she had adopted back then of the hard-working, self-sacrificing eldest daughter had been a sign not of maturity but of cowardice. It had been a survival tactic.”

 While those who endured the dull monotony, reached some success in the eyes of the world, they've  had their private world’s falling apart within them. Those who had the courage to challenge the system, challenge the sheer lunacy of adopting to another’s world are brimming with confidence, even when they prepare to make a final jump. They have totally removed themselves from the real world. We find both J and Yeong-Hye, sure of what they want in life. The extreme that J goes to fulfill his artistic ambition, and the vehemence and the utter conviction with which Yeong-Hye  sticks to, initially abstinence from meat and from food altogether, hint at their attempts to make meaning out of a life that has moved beyond simple comprehension.  In this sense this novella has anything but a promising end – adopt, endure and live as per convention, but with despair – or live as per your conviction, escaping the monotony  and boredom, labelled as an eccentric or institutionalized for mental instability.

If In-hye’s life is considered, it is only in her son, that she sees some hope, some promise and some reason to make her endurance worthwhile. It suggested to me that even in this new life, in which people spend more than half their day on work, it is these light but highly cherished  moments which make life worthwhile.  Maybe Sri Lankan metropolitan  life hasn’t quite crossed the perimeter to be quite similar to that of a recent industrialised one, as Korea, but the traits can be seen in at least some of the those whose lives and routines are more guided by their professional demands.

A somewhat disturbing book, that makes the reader reassess herself, even when her condition is far removed from what is disclosed within these pages.

The Sympathizer - Viet Thanh Nguyen

( Pulitzer Award for Fiction - 2016 )

Written in a language, which at times rises to a level enthralling linguaphiles,  this book starts with  the U.S. and some of their anti-communist friends specially in the military getting ready  to leave Saigon. Our narrator, and protagonist is a mole of the communists serving in the Vietnamese Army, serving as an adjutant to a through and through anti-communist General in the Army.  Starting from that time we move across times where the protagonist moves to the U.S. temporarily and works as an assistant to an anthropologist, has a stint in the Philippines assisting directing a movie,  on the subject of the U.S. forces  “humanitarian” efforts against the “inhuman” communists, his return to the U.S. and  from there, his experiences on his futile attempt to infiltrate into Communist Vietnam as part of the General’s plan. 

It will be a disservice to term this book as one on the subject of war, or even a book based on the Vietnam war. There is much, much more here.

Our protagonist is an illegitimate child fathered by a French Priest.  Through the narration, he touches on sensitive subjects such as how he is forever “a bastard” in the eyes of his own people, how in his mind  is “composed of two halves”, which provisions him to  possibility of seeing a situation from the other person’s perspective. To quote – “I am a spy, a sleeper, a spook, a man of two faces. Perhaps not surprisingly, I am also a man of two minds”.

The humour present throughout the book, makes the book that more a page turner. While some instances of humour occupy close upon a page ( e.g. The dead squid.. um, experience ), the others are interspersed in morbid situations (e.g. how his dead victims keep appearing in his vision, with witty comments ).

At a higher level, the book serves as a political commentary on Capitalism, The American Dream, Nationalism and Socialism.  For example look at the exposition  of The American Dream, in his own words:

“Now a guarantee of happiness—that's a great deal. But a guarantee to be allowed to pursue the jackpot of happiness? Merely an opportunity to buy a lottery ticket. Someone would surely win millions, but millions would surely pay for it.”

The books final ruling ( of sorts ) that “..nothing is more precious than independence and freedom...”, itself can be indulged upon rolled over in one’s mind and take off on a tangent in a journey of contemplation.

His critique on his own people, is largely reminiscent of our own lot, minus the American gifts ( and I for am not complaining about that)

“Our society had been a kleptocracy of the highest order, the government doing its best to steal from the Americans, the average man doing his best to steal from the government, the worst of us doing our best to steal from each other.”

The Book is reminiscent on the movie, Apocalypse Now, with all its pain. Apocalypse is influenced by Joseph Conrad’s Heart of Darkness (“The Horror, the horror”). Yet irrespective of what a wonderful book it was, I felt that the horror so implied was never sufficiently revealed. Apocalypse now went that extra mile to show more of that horror. Is ever the horror so shown was to influence a work of literary fiction, The Sympathizer is that book. The latter 1/5th or so of the book, which elaborates on the torture without pain ( relatively) that the narrator undergoes ( under his own party ), the sleep deprivation which drives him almost to insanity, is expressed in all its’ agony. Here is our narrator’s sleep deprived rant, on the edge of sanity:

“If we forgot our resentment, if we forgot revenge, if we acknowledged that we are all puppets in someone else's play, if we had not fought a war against each other, if some of us had not called ourselves nationalists or communists or capitalists or realists, if our bonzes had not incinerated themselves, if the Americans hadn't come to save us from ourselves, if we had not bought what they sold, if the Soviets had never called us comrades, if Mao had not sought to do the same, if the Japanese hadn't taught us the superiority of the yellow race, if the French had never sought to civilize us, if Ho Chi Minh had not been dialectical and Karl Marx not analytical, if the invisible hand of the market did not hold us by the scruffs of our necks, if the British had defeated the rebels of the new world, if the natives had simply said , Hell no, on first seeing the white man, if our emperors and mandarins had not clashed among themselves, if the Chinese had never ruled us for a thousand year, if they had used gunpowder for more than fireworks, if the Buddha had never lived, if the Bible had never been written and Jesus Christ never sacrificed, if you needed no more revisions, and if I saw no more of these visions, please, could you please just let me sleep?”

This is a book, which looks at the difference between the occidental and oriental. “never the ‘twain will meet”, said Kipling. The pursuit of happiness of America when contrasted against the pure suffering that our unnamed mole’s mother suffered during her short life, is enough to halt the reading and ponder a while.

This is a book that questions on how a man can be in the right when the challenge is the conflict between right and right. The socialist elements of  Vietnam’s foundations  are present throughout the book, and it is questioned repeatedly.

“As Hegel said, tragedy was not the conflict between right and wrong but right and right , a dilemma none of us who wanted participate in history could escape.”

And this is while revealing what a farce, what self-deceiving,  the American Dream is, especially for someone who had been forced to give up what he or she was quite content on, because of a war that the U.S. waged.

පේරාදෙනියෙ ඉස්ටේසම ටිකැට් දෙන - සේන තෝරදෙනිය

   මෙහි ඇත්තේ 1961 සිට 1994 දක්වා ලියැවුණු කෙටිකතා පහළොවකි. ග්‍රන්ථයක් ලෙස එළි දැක්වෙන්නේ 1997 දී ය. කොළඹ මහජන පුස්තකාලයෙන් ලැබුණු මේ පිටපත, මා හෙමිහෙමිහිට කියෙව්වේ සුදත් විල මහා සුභද්‍රාවෝ සහ බණ්ඩර මැරූ උන් යන විශිෂ්ඨ නවකතා දෙක කියවීමෙන් ලද වින්දනයත්,  කතුවරයා කෙරෙහි ලත් පැහැදීමත් හේතු කොට ගෙනය;  ඔහුගේ මුල් කාලීන නිර්මාණ තුලින් ඔහු මහත් සේ ආලය කරන දුම්බර පෙදෙසත්, කෘතියේ නමෙන් ම ඇඟවෙන පේරාදෙනිය ආශ්‍රිත ප්‍රදේශයත් පිළිබඳ රසවත් වත හොත ලැබෙතැයි යන සිතුවිල්ලත් මුල් කරගෙනය.

1961 තරම් අතීතයක් ඇති "දරු රුවන්/" කෙටි කතාව, පේරාදෙනිය "වළේ" සිංහබාහු නරඹන තරුණ පියෙක්, නාට්‍යය ඔස්සේ තම දිවියේ අත්තිතාවර්ජනයක යෙදීමකි.

"මගේ තල ටික දියෝ !", මෙහි එන රසවත් කෙටි කතාවකි. කැළෑ ආරක්ෂකයෙකු, තම බලය අයුතු ලෙස භාවිත කරන අයුරුත්, ඉන් කැළෑව ආශ්‍රීතව දිවි ගෙවන ගැමියන් මහත් සේ පීඩනයට ලක් කරන අයුරුත්, ගැමියන් ඔහුට විරුද්ධව නැගී සිටින අයුරුත් කියැවේ. එහි භාවිත බසින් ගැමියන් විඳින දුක මෙන්ම, දිවියේ කර්කෂ බව ද ඉඟි කරයි.
"හේන සරු වෙලා අස්සැන්න ගත්තහම අපි නොම්මර පහක් විතර එව්ව කරේ තියාන පොළට යනවාය. පොළේ ඉන්නේ ඈත පළාත්වලින් ආව වෙළෙන්දන්ය. මිනී කාක්කෝය. හුඟ දෙනෙක් කල්මුණේ, මඩකලපුව පැත්තෙන් ආව අයයි. උන් ඔක්කොම එක කතාවය. එකෙක් තුට්ටු දෙකට ඉල්ලල බෑ කිව්වොත් අනික ඉල්ලන්නේ තුට්ටුවටකටය. අපි ඉතින් තුට්ටු දෙකට දෙනවාය. මාස ගාණක් තිස්සේ කැළෑ කොටලා, පුස්සලා, වැට කඬුළු බැඳලා, සත්තුන්ගෙන් බේරගෙන ගත්තු මහන්සිය මහ ගඟේ දියත් එක්ක දියවෙලා යනවාය. අපි කරෝල කෑල්ලයි, හාල් සේරු දෙක තුනකුයි, තුන පහේ ටිකකුයි, චීත්ත කෑල්ලකුයි ඇරගෙන ආපහු ගමට එනවාය. අපිට එව්ව විකුණන්නෙත් මිනී කාක්කෝය. සමහර ගොවියො වට්ටක්කා, පිපිඤ්ඤා ගොඩ ගොඩවල් කපල කපල දාලා ලාඹුතෙල් ඉහළ ගිනි තියනාඅ අපි කොතෙකුත් දැක තියෙනවා ය." (10 පිටුව )
තැනෙක ඔවුන්ගේ  දුක එක්තැන් වුණු කවෙකි:
"යායේ කුරක්කන් දෙහි ගෙඩි විතර      ඇති
මගේ කුරක්කන් කන් ඇඳි විතර            ඇති
කපා කපා ඉස්සරහට යන්ට                 නැති
නවම් මහේ තද අව්වෙන් අප             දැවෙති"  (13 පිටුව )
1968 ලියැවී ඇති මෙවන් කෙටිකතා නිසා මේ එකතුවට අගයක් ලැබේ.

1972 දී ලියැවී ඇති "බන්ධනය", තම පියා මැරූ අලියා බැලීමට අණ කරන නිළමේ ට එකඟ නොවෙන පුතෙකුගේ කථාවයි. ඒ පුතු තමනට අබාග්ගයකට මූණ දෙන්න වෙන බැව් දැන ගන්නේ හීකොණ්ඩයාගේ කෑගෑමෙන් ය.
"හරකා බානත් තොට බාරයි. ගෙයාත් දොරාත් තොට බාරයි. හීකොණ්ඩය ෂියෝ" ( 15 පිටුව )
මෙහි පුතු නිළමේගේ අණ ට විරුද්ධ වන අයුරු අපූරුය.
"'මං හිතල ඉවරයි ආයිබොවන්ට. මගෙ තාත්ත මරල දැම්ම සතා මට බලා ගන්ට බෑ. තාත්ත සතා බලා ගත්තෙ උන්දැගෙ පුතෙක් වයෙ. තාත්ත ඒවයෙ මං බලා ගත්තද කියල මං දන්නෙ නෑ. මාත් සතාට ආදරේ කෙරුව තමයි.' සුන්දරා කීවේ අලියාට 'ඌ' යයි නොකීමට පරිස්සම් වෙමිනි. බලවතෙකුගේ තිරිසෙනුකට වුවද 'ඌ' යයි කිව නොහැකි හෙයිනි."(25 පිටුව )

සමහර දරුවන් පවුලට, ඔවුන්ගේ ජන්මයට පෙර නොතිබූ එළියක් එකතු කරයි. අනාගතය කෙරෙහි ඔවුන්ගේ ජන්මයට පෙර නොතිබූ බලාපොරොත්තුවක් දෙමාපිය සිතේ උපද්දවයි. "සොබනි" (1973)  එවැන්නියකි. එවන් දැරිවියක්, ගමේ බලවතුකෙගේ කීමට ඔහුගේ නෑ ගෙයක අත් උදවුවට යවන්නේ, තම පියා ඒ පිළිබඳ කෙතෙරම් සිතින් මැරි මැරී ඉපදෙන්නේ දැයි අපට පෙන්වාදීමෙන් අනතුරුවය. පියා වන බිළිඳාගේ මායියා වන කළු, සොබනි පාතදුම්බරට යවන සිත්තැවුල මෙසේ දන්වයි:
"පැපොල් ගහට පස් දැම්මේ         එරෙන්ටද
අමු පතනට ගිනි දුන්නේ             නොදන්ටද
කැකුළු බතට හොදි දැමුවේ      නොකන්ටද
මීමුර ගමට මම දුන්නේ                   මරන්ටද" (42 පිටුව )

තම නිළ බලයෙන් අනුන් පීඩනයට ලක් කරන, කුලවාදයෙන් හා ජාතිවාදයෙන් හිස පුරවාගත් සිවලිංගම් නම් මිනින්දෝරුවාට විරුද්ධ ව ඔහුගේ ගෘහ සේවකයා වන සෝමසිරිගේ නැගී සිටීම "හරි-ජනයා" (1973 ) කෙටිකථාවෙන් කියැවේ.

මෙහි එන "සන්තන්තෝනි" (1972) කෙටිකථාව වෙනස් ම ආරක එකකි. එහි ප්‍රධාන චරිතයෝ නොමැත. ඇත්තේ සිත් ඇදගන්නා සුළු පරිසර වර්ණණාවක් සහ ධීවර ජනයා සමූහ දුක් කම්කොටළු ය. සිත් ඇදගන්නා සුළු රචනාවකි.

සැමියා තමන් කෙරෙහි ඇති ආත්ම අවිශ්වාසය ආදිය, පවුළේ ඇති වන සාමාන්‍ය ගැටළු ආදියත් අලලා අඹුසැමියන් විවාහ සංවත්සර පවත්වන ආකාරය පිළිඹිබු කොට ඇති "විවාහ සංවත්සරය" (1987) කෙටි කථාව ද සිත්ගත් කෙටි කථාවකි.

මහළු විය පොදුවේ කාටත් අපහසු ය. මවු වරුන් දියණිවරුන් සමඟ කෙසේ හෝ කල් ගෙවුවද, පියවරුන්, තම බිරිඳෑවරුන් නොමැතිව මහළු දිවි ගත කරයි ද, එය සාපේක්ෂව අපහසු තත්ත්වයකි. මේ තත්ත්වය අලලා ලියැවුන්නකි "මහල්ලෙකුගේ අළුත් අවුරුද්ද" (1988). මා රස විඳි කථාවකි.

"රිය ගැටුම" (1993) හි වචනාර්ථයෙන් රිය ගැටුමක් නැත. රිය මගින් නිරූපිත තත්ත්වයන් හි ගැටුමක් ඇත. පෙරකල පේරාදෙනිය සිප් සැදෑරු කිහිපදෙනෙකු අද ගෙවන තත්ත්වයන් මත නිර්මාණය වූවකි.

"ගුරුපියමාතා" ( 1994 ) , මට බණ්ඩර මැරූ උන් මතකයට නැංවීය. සමහර ගුරුවරුන් දෙවිවරුන් මෙනි. එවන් අය බොහෝ විට හිස් අතින් විශ්‍රාම ගන්නෝය. එවන් ගුරු පියෙකුගේ භාර්‍යාවක්, තම පුරුෂයා හැකි අවස්ථාවේ මුදල් හම්බ නොකිරීම ගැන දෙස් තියන්නේ ඒ අවස්ථාවේ තම සිත්සෑල්ලුවට මිස, සිය සැමියාගේ පිළිවෙත තමන් ද අනුමත නොකරන නිසා නොවේ.

වන්දනාකාරයෝ ( 1994 ) , මීට බොහෝ පෙර කලෙක අප ජනයා අටමස්ථාන වන්දනාමානය ට ගැල් බැඳ ගිය අයුරු ද, ඒ කර්තව්‍යයේ දි මුහුණ පාන්න්නට සිදු වූ නොසිතූ විරු ආරක ඛේදජානක සිද්ධියක් ද අලලා ලියවුන්නකි.
පවුලේ බලාපොරොත්තුව වූ තම බෑණවුන්ගේ ඇවෑම ඉදිරියේ මාමණ්ඩියගේ හඬාවැටුම ලියැවී ඇති අයුරු අපූරුය.
"මයෙ පුතේ... මයෙ යෝදයා... මයෙ පරපුරේ යෝදයා... යෝද බල.... යෝද දහිරිය තිබිච්චි උඹට මොකද මේ උණේ? මයෙ යෝදයා... මයෙ කඩොල් ඇතා...  ඇයි මේකව ඉතුරු කරල මට දඬුවම් නොකෙරෙව්වේ? " (111 පිටුව )

අප රට ඇති වූ '71 සහ '94 කැරැලි සිදූ වූ අයුතුකම් බොහොය. අවස්ථාව උදා වූ විට අවස්ථාවාදිව කටයුතු කලෝ බොහෝ වූවෝය. මාතලෙන් එපිට පල්ලේගම, හෙට්ටිපොළ ආදි දුර බැහැර පෙදෙස් වල ණය හිමියන් දිනකට දෙකකට ණයගත් අයගේ බිරිඳ හෝ පවු කන ඇත්තිය බාරෙ තබා ගන්නා සිරිතක් ගැන කන වැකෙන්නේ මේ කෙටි කතාව ඔස්සේ ය. ඒ පළමුවරට ය. ( අඹුණය -1994 )

මෙතෙක් ලියැවුණු කෙටිකථා වලට වෙනස් ආරක් ගෙන පුහුණුවීමකට ජපානයට පැමිණි, වියට්නාම සහ කැම්බෝඩියානු  තරුණියකු සහ තරුණයකු අලලා ලියැවුණු කෙටිකථාවකි. ලක්ෂ ගණන් දිවි පුදා අමරිකානුවන් පරාජය කල පරම්පාරවකින් පැවතෙන්නන්ගේ ඊළඟ පරම්පරාව නූතන ජීවන රටාව ඉදිරියේ මුදල ට කෙතෙරම් ගිජු ව ඇත්දැයි පෙන්නුම් කරන කෙටි කථාවකි. මේ දින වල මා කියවන ගිය වසරේ පුලිට්සර් සම්මානයෙන් පිදුම් ලත් "The Sympathizer " නවකථාව මේ වියට්නාම අත්දැකීම් අලලා ලියැවූවක් නිසා මේ කෙටි කථාව වඩාත් මා සිත් ගත්තේ ය. ( සුං හා කිම් - 1994 )

මා වඩාත් බලාපොරොත්තු ඇතිව කියවීමට වූ කෙටි කතාව, සංග්‍රහයට නම දුන් "පේරාදෙනියෙ ඉස්ටේසමෙ ටිකැට් දෙන"(1994 ) ය. බලාපොරොත්තු තබා ගත් පරිද්දෙන් ම එය සාර්ථක නොවූව ද, හෙළිදරවු වලින් හෙබි කෙටිකතාවකි. එක් ගණයක් පමණක් වූ "බහිරවයෝ" නම් වූ, නේවාසිකාගාර වල නවාතැන් නොලැබ වටපිට ගම්මාන වල සිට අධ්‍යාපනයේ යෙදුණු  අය ගැන විශේෂ සඳහනක් මෙහි ඇත.  මා මෑතක මිලට ගත් "සප්ත අපධාන කථා වස්තුව" උඩින් පල්ලෙන් පෙරලද්දී ද මේ "බහිරවයන්" ගැන සඳහනක් දිටිමි. කතුවරයාගේ තර්කය, එකල ද පේරදෙනියේ ස්වර්ණැමය යුගයැයි කී කල ද "බහිරවයන්" අලලා මේ දෙබෙදුම තිබුණු බවකි.
එකල පේරාදෙනියේ එකට සිප් සැදෑරු දෙදෙනෙකු දශක ගණණාවකට පසුව හමු වී, මධුවිතක් ඔස්සේ අතීතාවර්ජනය, මේ කෙටිකථාවේ ගලා යාමයි. මේ ඔවුන්ගේ පිළිසඳරේ සමහර රසවත් කොටස් ය.
"මේක තමා සරසවි පද්ධතිය ඇතුළේ ශිෂ්‍ය කොට්ඨාශ දෙකක් අතර ඇති වෙච්චි පළමුවෙනි විභේදනය. දැන් බලන්ට අද එකම විභාගෙ කරල සුළු ලකුණු ගාණක වෙනසක් ඇති එන්.ඩී.ටී. කාරයොයි, ඉංජිනේරුකාරයොයි එක එකාගෙ බෙලි මිරික ගන්නවා." (135 පිටුව )
"අමරසේකර ගුරාට පිටුපෑමෙන් පේරාදෙනි ගුරුකුලයේ අර්බුද ඇතිවී ගුරුකුලය බිඳවැටුණා. අද එබඳු ගුරුකුලයක් තිබුනේ නැතැයි කියන්නේ හරි වැටහීමකින් නොවේ"
 ( 148 පිටුව )
"ඔව්, සයිකෝ, ෆ්‍රස්ට්‍රේෂන් වැනි වචනයක්, අමරසේකර වාගෙ පරාජිතයන්ගේ හුදකලාවාදයක් තමා තිබුණේ. ඒවාට ආදර්ශ චරිත පේරාදින් සාහිත්‍ය ගල් අච්චුවේම වක්කරලා තිබුණා." ( 154 පිටුව )
"'ඉතින් පේරාදෙනිය තාවකාලික නවාතැන්පොළක් පමණයි. ඒක ඉස්ටේසමක් ටිකට් දෙන' උදේනි කීවේය.
'ඒක සුරංගනා ලෝකයක්. ඒක ජීවිතයක ස්වර්ණමය යුගය කියලා කියන්නේ බොරුවට නොවේ.'
'විශ්ව විද්‍යාලේ ස්වර්ණමය යුගය පිරිහීමට පටන් ගත්තේ ඒ කාලෙ කියලා කියනවා'" (162 පිටුව )
මේ කෙටි කතාවේ වටිනාකම නම්, සමකාලීන් වෙත් නම්, මෙහි නම් නොකියා සඳහන් කර ඇති බොහෝ චරිත කවුදෝ යැයි ඔවුනට හඳුනාගැනීමට ඉඩ තිබීමයි. ඔවුන් පසු කලෙක රටේ නමගිය පුරවැසියන් වූවෝය.

මේ කෙටි කතා සංග්‍රහයේ, ඉතා ඉහළ ගණ‍යේ නිර්මාණ නොතිබෙන්නට පිලිවන. අනෙක් අතට සේන තෝරදෙනිය නම් නිර්මාණකරුව හැඳිනගැනීමට ද මින් පිටුවහලක් වෙතැයි විශ්වාස කරමි. අප රට මෑත කාලීන ඉතිහාසයේ සැලකිය යුතු පැතිකඩක් මෙහි ඇත. එනයින් මට මෙහි පිටපතක් දුටුවහොත්, මා මිලදී ගැනීම ට නො පැකිලෙමි.

2015 ප්‍රකාශ වූ සිංහල නවකථා, මට කෙසේ වූයේද යත්.....




 2015 වසර ඇතුලත ප්‍රකාශයට පත් වූ ද, 2016 වසරේ අනේක සම්මාන උදෙසා නිර්දේශයට සුදුසුකම් තිබුණා වූ ද, කෘතීන් අතරින් පහළොවක් තෝරාගෙන 2015 අග බාගයේදි ,2016 දී ද සහ 2017 මුල ද කියවූවෙමි. ඊට:
- ස්වර්ණ පුස්තක අවසන් වටයට තේරුණු කෘති පහම ද ( අහම්බකාරක, පරදේසි, ෂැංහයියා සහ කොළඹයා, දූල්වල අලංකාරේ, හිතුවක්කාරි )
- ගොඩගේ අවසන් වටයට තේරුණු කෘති අටක් ද ( අහම්බකාරක, පරදේසි, කෘතීම දූපත්, දූල්වල අලංකාරේ, හිතුවක්කාරි, යාරා යාත්‍රිකා, අසන්ධිමිත්තා,  සැප්තැම්බරයේ දිගු දවසක් )
රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානයට නිර්දේශ වූ කෘති සතරක් ද ( අහම්බකාරක, පරදේසි,දූල්වල අලංකාරේ, සැප්තැම්බරයේ දිගු දවසක් )
- ස්වර්ණ පුස්තක අවසන් පූර්ව වටයට පමණක් තේරුණු (අවසන් වටයට නොතේරුණු ) කෘති තුනක් ද ( අවලමා සහ ඇහැටුව, වුල්ෆන්ඩාල් ස්ට්‍රීට්, මාණික්කාවත )
- ගොඩගේ නවකතා අත් පිටපත් තරඟය ජයග්‍රහණය කල නවකතාවත් ( පාප දණ්ඩන )
- සහ කිසිදු සම්මනයකට නිදේශ නොවී, ලේඛිකාවගේ පෙර කෘතී රසවිඳ ඇති හෙයින් ( මැකී ගිය පෙත් මං ) හෝ හෝ විචාර කියවා කෘතිය කියවීමට සිත් ඇති වූ නිසා (සේරංගාව ) හෝ කෘති දෙකක් ද විය.

   ඉතින් මෙහි එකතුව කෘති පහළොවකි. නැවත වතාවක්, වසරක පළ වූ සිංහල නවකතා මෙතරම් ප්‍රමාණයක් කියවීම අනවැසි බව ප්‍රත්‍යක්ෂ කර ගතිමි. ඉහත ශ්‍රේණි ගත කිරීම් මත අවම වශයෙන් මුල් කෘති නවයටත්, උපරිමයෙන් මුල් කෘති එකොළහට සීමා වීමට තිබුණා නම් සෑහෙන්න තිබිණි. සමස්ත වශයෙන් එතරම් ඉතා ඉහළ තලයේ නිර්මාණ නොතිබුණු වසරකි. ඒත් මුල් කෘති හතර සෑහෙන මට්ටමක තිබිණි. 5-9 දක්වා කෘති ද රසවත් ය. සිංහල නවකථා කියවන පාඨකයා කියවිය යුතු යැයි සිතමි. 11, (සේරංගාව ) නවකතාවක් ලෙස දුර්වල තැන් තිබුණ ද, අප රට නැසී යන කැළෑ ගම්, වැදි ජනයා, එම සංස්කෘතිය හා බැඳි ඉහළ තලයේ නිර්මාණයකි. එය නොකියවා සිටියා ට වඩා, කියවීම ගැන සතුටු වෙමි. 13, ( යාරා යාත්‍රිකා ) කතුවරයා ගේ ලේඛණ ශෛලියේ පරිපූර්ණත්වය ගැන කියා පාන්නක් වුවත්, විශාල වශයෙන් සංස්කරණය විය යුතු කෘතියකි. කෘතියේ එන පරිසරය අත් විඳි අයට, මේ කෘතිය  රසවත් වීමට පුළුවන. 15, ( වුල්ෆන්ඩල් ස්ට්‍රීට් ), කතුවරිය යෙදූ මහා ව්‍යායාමය ගැන ගෞරවයක් ඇති කරනමුත්, පාඨකයකු වශයෙන් එතරම් ප්‍රතිලාභ ලබා දෙන්නක් නොවන්නකි.


කියවීම මගැරුණු කෘති ද තිබෙන්නට පුළුවන. ඒ බොහෝ විට කරුණා පෙරේරාගේ "පාටක් නැති පාටක්" විය යුතුය. එම කෘතිය ගොඩගේ සහ රාජ්‍ය සාහිත්‍ය අවසන් වට වලට තේරි පත් වූ නිසා එසේ සිතමි. ටෙනිසන් පෙරේරාගේ "මහ රාවණ" ද ස්වර්ණ පුස්තක අවසන් පූර්ව වටයට සහ රාජ්‍ය සාහිත්‍ය අවසන් වටයට තේරි තිබුණ ද, ලේඛකයාගේ පොත් කියවා පාඩම් ඉගෙන ඇති හෙයින් නොසලකා හැරියෙමි. කෘතිය කියවූවෝ ද ගුණයක් නොවැයුවෝ ය.

කෘතීම දූපත් - සුනේත්‍රා රාජකරුණානායක

  2015 ප්‍රකාශ වූ නවකතා අතරින් කියවීමට තෝරා ගත් අවසන් කෘතිය, හෙවත් පහළොස්වැන්න ලෙස කෘතීම දූපත් කියවූවෙමි. ලේඛිකාවගේ මා කියවූ නමවෙනි නවකතාව මෙයයි ( අනෙක්වා - සඳුන් ගිර ගිනි ගනී; සද්ගුණාකාරය ; නන්දිතය; සුබෝධාලංකාරය ; පොදු පුරුෂයා ; කවි කඳුර ; බුද්ධදාසි ;  ෂැංහයියා සහ කොළඹයා ). ප්‍රතමයෙන් ම කිව හැක්කේ මේ අතරින් "අපරාදේ කියවීමට ගත වෙච්චි කාලය" යැයි පසුතැවීමකින් හමාර කල එකම පොතක් නැති බව යි. ඉතින් කෘතිම දූපත් කෘතිය ද කලින්  කියවීමට නොසිටියත්, කියවීමෙන් අනතරුව 2015 ප්‍රකාශ වූ ඇගේ අනෙක් නවකථාව වූ ෂැංහයියා සහ කොළඹයා ට ද ඉදිරියෙන් තිබෙන්නක් යැයි සිතුණු වග ද  කිව යුතුය. 2016 වසරේ කෘතීම දූපත්, ගොඩගේ අවසන් වටයට තේරුණු පොත දහය ට ඇතුලත් වූ බවත්, ෂැංහයියා සහ කොළඹයා ස්වර්ණ පුස්තක අවසන් වටයට තේරුණු බවත් මතක් කරමි.

  අනාගත දෘෂ්ඨියකින් ලියැවී තිබීමත්,  කෘතීම දූපත් පිළිබඳ කොට ඇති අධ්‍යයනයත්, එය රූපකයක් ලෙස භාවිත කොට මිනිසුන් සහ ගැහැණුන් ගේ හැසිරීම් අධ්‍යයණයත්, ව්‍යූහාත්මක වෙනස්කමුත් සමග සමස්ත වශයෙන් මේ පොත මගේ සිත දිනා ගත්තේ ය. අනාගතය අලලා ලියවීම ලේඛිකාවට තනිකරම අලුත් අත්දැකීමක් නොවන්නේ, ඇය කවිකඳුරේ ද අනාගතය අලලා එහි අවසන් කොටස නිර්මාණය කොට තිබූ නිසා ය. නුමුත් මේ නිර්මාණය එම අනාගතවාදි කොටස ට වඩා ඉතා සාර්ථකය.

  අසාර්ථක, හිස්, රැවටිලිශීලි දේශපාලන සටන් පාඨයකින් ඔබ්බට සිහින මැවූ යහපාලනයක් කෘතීම දූපත් වල දී හෝ,  අනාගතයේ දී ද  අප රට අඩපණ කරන සුව නොවෙන දේශපාලන පිළිකාවක්  හා සටන් වදින අයුරු, අද වන විට දිස්වෙන රෝග ලක්ෂණ හා මැනවින් පෑහේ.  විශ්‍රාමලත් ඉංජිනේරුවකු සහ ව්‍යවසායකයකු ලෙස අපරාජිත් නම් වූ චරිතය ගොඩ නංවා ඇති අපූරුය. දක්ෂ මිනිසෙකු වුව ද, නිර්දෝෂි නොවන මිනිසෙකු ලෙසත්, ඔහු හරහා වියත් මිනිසෙකු වශයෙන් ජීවිතය නම් සරසවිය ඉගැන්වූ පාඩම්  ලෙස ගෙනහැර දක්වා ඇති කියුම් කෘතිය රසවත් කොට ඇත.

සමස්ත කෘතියේ දේශපාලන දිශානතිය වමට බරවූවක් මුත්, යුතෝපියාව ට අකුල් හෙළන මව් දූපතේ ජාගර දේශපාලනයත්, ධනවාදි දිශානතියත් යුතෝපියාව තවත් දුරස්ත බැව් මතක් කර දෙයි.
"මං කිව්වේ පාරිසරික සරණාගතයන් වෙනුවෙන් නව භූමි සොයා දීම ජාත්‍යන්තර වගකීමක් කියලයි.... මං තර්ක කළේ මේ කෘතීම දූපත් ධනවතුන්ගේ පාරාදීස කිරීමට වඩා පාරිසරික සරණාගතයන් වෙනුවෙන් අදාළ රටවල් වටා හෝ ඒ ආසන්නයේ හෝ තැනිය යුතු බව යි. ඒකෙන් කාටවත් වාසියක් නැති නිසා ඒ කාලේ ඒක හුදකලා හඬක් විතරයි." (75 පිටුව )

"මහ දූපතේ තිබුණේ ළමයෙක් ඉස්කෝලෙකට දා ගැනීමේ ඉඳලා විදේශ ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා ගැනීම දක්වා දෙමාපියො වංචනික ලේඛන සැලසීමේ ක්‍රමයක්...දූෂණ වංචා නතර කරන්න කියලා කවුරු හරි බලයට ආවම කලින් හිටිය මීයෝ ටික ඒ නැවෙන් මේ නැවට පැනීම සුලභ දර්ශනයක් වුණා. මෙහෙම කෙටියෙන් කියන්න බැරි තරම් හිරිකිත වැඩ සිද්ධ වෙනකොට ඒවා නිරාවරණය කරන්න බැරි තරමේ අවුල් ඇතිවෙලා තිබුණා. එතොකොට අපි මේ කවදාවත් හදන්න බැරි විදියේ කෘතිම දූපතක යෝජනාවක් ගෙනාවේ නව පාලන ක්‍රමයක් එක්කයි." (81-82 පිටු )

"hell hath no fury like a woman scorned" ( William Congreve ) 

කෘතියේ අවසන් පරිච්ඡේදය වෙන් වන්නේ ජයත්‍රි නම් අපරාජිත්ගේ සමීප මිතුරියගේ ආගමනය සහ ඇය අපරාජිත් ගේ සමීපතම නැයින් හා බෙදාගන්නා අදහස් ඔස්සේ ය. ඇය ඇත්තටම අපරාජිත් ට ආදරය කල ද, ඇය ව වෛවාහක බිරිඳ ලෙස තෝරා නොගැනීමේ ආරෝවෙන්, සුව නොවෙන තුවාලයකින් පීඩා විඳින්නිය.

ජයත්‍රි නැන්දාගේ කතාවල ආදරයයි අනාදරයයි හරි හරියට තිබුණා....ඒත් මේ ගෑනු මනුස්සයට ඕන අපේ මාමාගේ කැපවීමයි දායකත්වයි පිත්පස්සෙ එයයි, යොහානුයි, තව කණ්ඩායමකුයි හිටියා කියන එක තහවුරු කරන්න ද ? ඒ වැඩේට සැබවින්ම දායක වෙච්චි මිනිස්සු ඉතිහාසයට මඟ ඇරුණා කියලා කියන්න හදනව ද ?( 158-159 පිටු )

"...යටින් ඉතිරිව තිබුණේ මාමා අන්වීක්ෂයක දමා පරීක්ෂා කරමින් විශාල තුවාලයක් සුවපත් කර ගැනීමේ අසරණ ස්ත්‍රී ප්‍රයත්නයකි. එය හොඳින් වටහා ගත හැක්කේ ද ස්ත්‍රියකට පමණක් ය" (187 පිටුව )

"නවසීලන්තයේ හරි වෙන රටක හරි ඉන්න දෙවෙනි පරම්පරාවට හරිම විහිළුවක් අපි තාම මෙහේ මුල් ගලවලා නැහැ කියලා.....ආර්ථික හේතු හරි  දේශපාලන හේතු හරි  නිසා රට අතඇරලා ගියාට මහ දූපතේ හැම නරක වැඩක්ම මැද ඒක අම්මාගේ උකුලයි, මහ ගෙදරයි, තමන්ගේ ඉස්කෝලෙයි තුනම වගේ දැනෙන එක නැවතුණේ නෑ. දැවිල්ල තියෙනවා." ( 160-161 පිටු ) මේ කථාවට නම් තනි ඇත්ත ය. ස්ථාවර පදිංචියකට නොවුන ද, වසර හයකට ආසන්න කාලයක් රටින් බැහැරව සිටි අයෙක් ලෙස මෙය තහවුරු කරමි. එලෙසින් ම නැවත ආ පසු ද, තමන්ගේ මවුබිම කෙරෙහි ඇති වන කලකිරීම ද සුළුපටු නොවේ. ඇත්තෙන්ම කාලයක් පිට රටක විසූවෙකුට දැනෙන්නේ නැවත ආව ද, නො ආව ද " Damn if you do, Damn if you don't" තත්ත්වයකට මුහුණ පාන්නෝ ය. මේ ටික කියා පාන්නේ දිනෙන් දින මෙහි විසුම ගැන කලකිරෙනා නිසාවෙ නි.

අනාගත ලෝකය්මත දිවෙන නවකතාවක්, ඒ අනාගතයේ දි පවා මිනිසුන්ගේ සහ ගැහැණුන්ගේ මුල් ස්වරූපික භාවයන් නොවෙනස් ව ක්‍රියාත්මක වන බැව් පෙන්වීමට කතුවරිය දක්වා ඇති සමත්කම පැසසිය යුතු මට්ටමේ ය. ඉතින් මේ ගැලපීම ලිවිය හැක්කේ මිනිස් ජීවිතය හොඳින් අධ්‍යයනය කල, අත්දැකීම් බහුල, ලොව පුරා සංචාරය කල ඇත්තියක් විසින් පමණකි. මට මේ කෘතිය, මා බලාපොරොත්තු නොවූ අන්දමේ සාර්ථක එකක් වීමට බලපෑවේ මේ ගැලපීමය.

වුල්ෆන්ඩාල් ස්ට්‍රීට් '48/'15 - නදී වාසලමුදලිආරච්චි

වුල්ෆන්ඩාල් ස්ට්‍රීට් '48/'15 - නදී වාසලමුදලිආරච්චි

=================================
***

   2016 වසරේ, ස්වර්ණ පුස්තක අවසන් පූර්ව වටයට තේරුණු නදී වාසලමුදලිආරච්චිගේ වුල්ෆන්ඩාල් ස්ට්‍රීට් ('48/'15) කෘතීය මහත් කාලයක් සහ පරීශ්‍රමයක් යොදා කියවුවෙමි. පිටු 557ක් පුරා දිවෙන මේ කෘතිය, ඇත්තෙන්ම වැඩිමනක් අය නොකියවීම බලාපොරොත්තු විය යුත්තක්ම ය. ඇත්තෙන්ම මම මේ පොත අවසන වෙනකම් කියවූවේ මන්දැයි මමත් තවම මගෙන් ප්‍රශ්ණ කරමි. ඒ ඒ වසරේ පළ වූ තෝරා ගත් නවකතා යම් කිසි සංඛ්‍යාවක් කියවන පුරුද්ද නිසා මිස, හා ඒ සියල්ල කියවා හමාර කිරීමේ ආත්මීය සතුට මිස, මේ පොත කියවීම මගදි නවතිනු ඇත. ඒ අන් කිසිවක් නිසා නොව, ප්‍රබන්ධ කෘතියක් ලෙස පාඨකයකු වශයෙන් මට ලැබුනු දෑ ඉතා අල්ප නිසා ය. ඒ කර්කශ වදන් කීවා වාගෙම මේ ටිකත් කිව යුතුය. ලේඛිකාව මේ කෘතිය ලිවීමට යෙදූ පරීශ්‍රමය කිසිසේත් සුළු පටු නොවෙන්නට ඇත. ලාංකීය කියවන්නා හඳුනන්නියක් ලෙස සැලකිය හැකි ලේඛිකාව,  පුද්ගලයින් අතලොස්සක් පමණක් කියවන, ඔවුන්ගෙන් ද පැසසුම් ලැබීම අවිශ්වාසි බවත් බලාපොරොත්තු විය හැකි වටපිටාවක, මෙවන් යෝධ සාහිත්‍යමය ව්‍යායාමයක යෙදීම ම, ඈ කෙරෙහි යම් ගෞරවයක් ඇති කරවන සුළුය. 

 ඉතින් නදී ලියන්න උත්සාහ කොට ඇත්තේ කුමක් ද? ඇය යත්න දරා ඇත්තේ 1948-2015 කාල පරාසය අලලා සිංහලින් "The House of Spirits" ආරේ පොතක් ලිවීමට ය. ඇත්තෙන්ම සමහර චරිත හරහා පවා මේ සමාන්තර බව දැකිය හැකිය. නිදසුන් KC, සොෆියා ගානට්, ඇල්ෆ්‍රඩ් රිවඩ්, ඉසබෙලා ඉලංගකෝන් ආදින්. ඊට මාකේස්ගේ ආභාෂය ද නොඅඩුව ලැබී ඇත (දීප්ති කුමර ගුණරත්න සහ කේ.කේ. සමන් කුමර ගේ ආභාෂයන් ද පරෙස්සමෙන් කියවන්නෙකුට දැකිය හැකිය. ). ඇය ලිවීමට තෝරා ගෙන ඇත්තේ බොහෝ විට ද්විත්ව නිෂේධනය හරහා එකඟ වීමේ ශෛලියකි. එහි අලංකාරයක් නැතුවා නොවේ. ඊට එකතු වන්නේ ඇගේ තෝරා ගත් වදන් පෙළය ( ආත්මීය, මරණීය ආදි ).එය ට ද එකතු වන්නේ විටෙක පේළි දහයක්-පහළොවක් පමණ වන තනි වැකිය.

මම මෙහි එන සාමාන්‍ය දිගැති එක් වාක්‍යයක් පමණක් දක්වන්නෙමි.

"සැබැවින්ම සොෆියා ගාන්ට් ද සේරම්ගේ සම්පූර්ණ අවධානය තම පැවැත්ම කෙරෙහි නොව ඊට එරෙහිව තම සිහිනවල ඝෝෂාව කෙරෙහි යොමු වී තිබූ බැවින් ඕ තම භෞතිකය, අභෞතිකය ලෝකයේ සිද්ධීන් සමඟ පටලවා ගනිමින් 'ඔහු' තමා නරඹමින් සිටිතැයි යන සිතිවිල්ල නිසා පමණක් තමා නියැළෙමින් සිටින කාර්‍යයෙහි අත්වැරදීම්වලින් තොරව වඩාත් නිවැරදිව බුහුටිව යෙදෙන්නටත්, ඒවා වඩාත් සූක්ෂම හසුරුවන්නටත් වූ විට ඇගේ පිළිවෙත වරදවා වටහාගත් ඉලංගකෝන් ආර්යාව ඈ තම වැඩිහිටි වියට සරිලන හැදියාවන් ප්‍රගුණ කරමින් සිටිනු ඇතැයි සිතා ප්‍රශංසාත්මකව ඇය අගය කළාය." ( 159 පිටුව)

 මේ සියල්ලේ සම්ප්‍රයුක්තය පාඨකයා මහත් සේ වෙහෙසට පත් කරවයි. ඉතින් මේ දෑ පාඨකයා ඉවසීමට නම් නිර්මාණය හරහා මහත් ප්‍රතිලාභයක් ලැබිය යුතුය. නිදසුනක් වශයෙන් වෙඩිවර්ධනගේ "මගේ ආදර්ණීය යක්ෂණි" ගනිමි. මේ පොතේ ලේඛන ශෛලිය ගැන බොහෝ අය වෙඩ්ඩාට දොස්  නැගුවද, එය ඇත්තෙන් ම "වැඩකි". එහි නොසැලකිය නොහැකි ආරකින් මිලාන් කුන්දේරාගේ ආභාෂයක් තිබුන ද, වෙඩ්ඩා ලියා ඇත්තේ (සිංහල විරෝධි වුව ) සිංහල පොතකි. ඉතින් එවන් ඉහළ අභිලාෂයන් තිබීමත්, ඊට කුරුමාණම් ඇල්ලීමත් පැසසිය යුතුය. එහෙත්, නදී තම ඉහළ අභිලාෂයෙන් වෙත 50% ක පමණ දුරක් හෝ ආවාදැයි මට නම් සැකය. 1948-2015 දක්වා කතාව ගලා යයි. පාඨකයා එකඟ වූවා හෝ නොවූවා හෝ, ඊට අර්තකතන ද සැපයෙයි. විකෘති ද නැතුව නොවේ ( අමිර්තලිංගම් මැතිණිය උතුරේ අවසන් සිහළ සමින් සපත්තු මසන බව කී බවට අප අසා ඇත්තේ; මෙහි, එය සිහළුන්ගේ ගොඩට දමා ඇත.) '71 කැරැල්ල පිළිබඳ වෙසෙසින් සිත් ඇදගන්නා සුළු අයුරින් විස්තර ලියැවී ඇත.  පශ්චාත් සුනාමි පරිසරය මායාකාරි ලෙස හැඩගන්වා ඇත. ඇත්තෙන්ම '48-'15 අතර කාලය තුල වූ බොහෝ සිද්ධීන් අලලා ලියැවී ඇතත්, සමහර කොටස් ලියැවී ඇත්තේ දේශපාලන වාර්තා ස්වරූපයෙනි.

පොතේ පළමු පරිච්ඡේද දහයට සාපෙක්ෂව, එකොලොස්වැන්න වඩා රසවත් ය, පාඨකයා රඳවා තබා ගැනීමට සමත්ය. ඇත්තෙන්ම තරු දෙකහාමාරේ පොතක්, තරු තුනක් ලබා ගත්තේ ඒ අවසන් පරිච්ඡේදයෙනි. අවසන් වශයෙන් කිව හැක්කේ, උත්සහයට බොහෝ ලකුණු ද, සමස්ත නිර්මාණයට සාමාන්‍ය සමාර්ථයකුත් ලබා දිය හැකි පොතක් බවයි. ඇය මේ පිළිගැනීම අපේක්ෂා කල බවට විශ්වාස කරන අතර, ඒ තත්ත්වය මැද මේ පොත මෙසේ ලිවීම ගැන පෙර කීවාක් මෙන් ගෞරවයක් ද ඇත. මීළඟ ව්‍යායාම වඩා සාර්ථක වේවායි පතමි.

ඇසිඩ් වැස්ස - දීප්ති කුමාර ගුණරත්න

ඇසිඩ් වැස්ස - දීප්ති කුමාර ගුණරත්න

==============================
****

දීප්ති කුමාර ගුණරත්නගේ ඇසිඩ් වැස්ස කාලයක් ගෙන කියවූවෙමි.  මේ පොත වරෙක, ලැකාන්, ජිජැක් යන අයගේ අදහස් ආශ්‍රයෙන් එහි ආභාෂයෙන් ලියූවකි; තවත් වරෙක පොල්ලෙන් ගැසූ ආරෙන් අපේ සිත ඇතුලේ අපෙන් ප්‍රශ්න කරන කාරණා කර්කශ ආකාරයෙන් අපේ මූණටම ගසා දමයි. ඒ වන විට ඔහු කවරෙකු හෝ ආරක්ෂා කරලීමට යත්න නො දරයි - පොත ලියන කතුවරයා වන තමා ව ද ඇතුලුව. ඇත්තෙන්ම මෙවන් පොතක් විචාරය අපහසුය.  එකක් ලේඛකයා මතුකරනා කාරණා විචාරයට මා යම් තරමක් හෝ එම න්‍යායන් ගැන දත යුතුය. ඉතින් ඒ අතින් මා නුසුදුසු බැවින් කල හැක්කේ මෙහි මා සිත් ගත් හෝ නොගත් හෝ අදහස් කිහිපයක් ගෙන හැර දක්වා ඒ පිළිබඳ මගේ අදහස් දැක්වීම පමණකි. ඒ ඔස්සේ මේ පොත කියවීම නොකියවීම ඔබ තිරණය කල යුතුය. සමස්ත කෘතිය පශ්චාත් නූතනවාදි/දාර්ශනික ශානරයට අයත් කල් හැකිය.

  පාඨකයකු ලෙස කියවීමේ අත්දැකීම් ගැන පවසන්නේ නම්, මෙහි එන සමහර සිංහල වදන් තේරුම් ගත නොහැකිය. ජංගම දුරකතනය අත ළඟ තිබෙන බැවින්, ඒ දුරාවබෝධ වචන maduraonline විමසූ සෑම විටම ඊට අදාළ තනි ඉංග්‍රීසි වදනක් තිබීමෙන් අරුත් ගියේ, කතුවරයා භාවිත කලේ අපට නුහුරු වුවද නිශ්චිත සිංහල වදන  බවයි. ඉතින් පොත කියවීම එතරම් පහසු නැත. ඇත්තෙන්ම මගේ මවු බසින් මෙය කියවීමට වඩා පර බසින් ජිජැක්ගේ "How to Read Lacan" කියවීම පහසු විය ( මා ඉංග්‍රීසියට වඩා සිංහලය භාවිතය පහසු අයෙක් මි )

 මෙහි න්‍යාය විමර්ශනයට භාවිත වන්නේ බොහෝ විට චිත්‍රපට සහ නාට‍ය හරහාය. ඒ එක් නිදසුනකි "Psycho" චිත්‍රපටිය.

* "නෝමන් බේට්ස්ගේ සියලු ක්‍රියාකාරිත්වයන් පාලනය වන්නේ මවගේ සුපිරි-අහමේ නියෝගයක් හරහා ය. මෙම නියෝග නම් වෙස් මුහුණට යට කිසිදු දෙයක් නැත. එතැන ඇත්තේ හිස් කබලක් පමණි. මේරියන් ක්‍රේන්ගේ ඝාතකයා වන නෝමන් බේට්ස් පසුපස 'හිස්බව' හැර අන් කිසිවක් නැත. යමක් දැනුමකින් තොරව විශ්වාස කිරීම මතීභ්‍රමවාදි-සයිකෝසියාව යි.... ඇමරිකාවේදි 'සයිකෝ' චිත්‍රපටියේ වීරයා විසින් දවසේ ජීවිතයේදී, සදාචාර ජීවිතයේදී වැරදි වැඩ සමුහයක් කරන ස්ත්‍රීයක් ඝාතනය කර යි. චිත්‍රපටය නරඹන ප්‍රේක්ෂක අප චිත්‍රපටයට අනන්‍ය වී සිටින්නේ  ද එහි වීරයාගේ ආත්මීය දෘෂ්තිකෝණයෙන් ය." ( 27 පිටුව )
මට ගැටළුව වූයේ, චිත්‍රපටය නැරඹූ මට නෝමන් බේට්ස් වීරයෙකු ලෙස පෙනුනි ද යන්න යි? පිලිතුර, නැත යන්නයි. මේරියන් මුදලක් වංචා කිරීම  ඈ සෙරක් බවට පත් කලද ඇගේ අන් කල්ක්‍රියාවන් චිත්‍රපටිය නැරඹීමට රුකුල්වූවා මිස ඇය "ඉවත් කල යුතු අයෙක්" තැනට පත් කලේ නැත. මට චිත්‍රපටියේ වඩාත් සිත්ගත් දෙබස් කොටස පහත උපුටා ඇත.

CHAMBERS:   (To Simon)
  And the forty thousand dollars?  Who 
  got that?

SIMON:  The swamp. These were murders of 
  passion, not profit.
 
 

 * එනුමුදු ඔහු "මී හරකා" චිත්‍රපටය" ඔස්සේ සාධාරණ ගවේෂණයක යෙදෙන බව පෙනේ. මී හරකා ගැන හේ මෙසේ පවසයි.

"චිත්‍රපටය අවසන් වන්නේ ගුණපාල විසින් පාසැල් ගුරුවරිය අතවරයකට ලක් කොට එකී පාපයෙන් ගැළවෙන්නට මෙන් ඔහු කාම සඟරා ආදිය එල්ලා තැබූ පෞද්ගලික කුටිය තුළ ම ගිනි තබාගෙන තමන් ද සියදිවි හානි කරගන්නා අන්දම පෙන්වමිනි. මෙය මුළුමනින්ම අතිෂයෝක්තියකි, අධ්‍යක්ෂවරයා මෙය ගෙන හැර දක්වනුයේ ආත්ම ඝාතනයක් ලෙසින් වුවද එය හිතලුවකි. මක්නිසාද යත් එබඳු ආත්ම ඝාතනයක යෙදිය හැක්කේ ද සංකීර්ණ මනසකින් යුත් යමක් කමක් සිතන්නට හැකි පුද්ගලයකුට පමණි. මෝඩයකු මෝඩකමට දිවි නසා ගැනීමත් මෙහිදී ගුණපාල දිවි නසා ගැනීමත් අතර විශාල වෙනසක් ඇත. මෙහිදී ගුණපාල දිවි නසා ගැනීමක් කරන්නේ මෝඩකම නිසා නොව තමා පාපයක් කළා ය යන තියුණු හැඟීමකින් ඔහු පෙළෙනු නිසා ය යන අදහසක් ප්‍රේක්ෂකයා තුළ ජනිත කරවමිනි. එහෙත් එබඳු හැඟීමක් ඇතිවන්නට තරම් සංවේදි සදාචාර මතයක් ගුණපාල වෙත තිබිණි ද ?" ( 82 පිටුව )

තම පියාණන්ට තම රහස් පෙදෙස පෙන්නා ඔහුව අපහසුතාවට පත් කරන ගුණයක් නැති ගුණපාල තුලින් එවන් තියුණු හැඟීමක්  ඇත්තෙන්ම බලාපොරොත්තු නොවිය හැකිය.  ඒ අයුරින් ම මේ චිත්‍රපටිය ගම දූෂණය වීම ( පෞද්ගලික බසය ගෙනෙන කාමසඟරා ) ආදියත් මෙහි නිරූපිතය. තැනෙක කතුවරයා මෙලෙස පවසයි. මෙහිත් යම් සත්‍යයක් දකිමි.

"ශ්‍රී ලංකාව යනු ගම-නගරය අතර භේදය විසඳා නොගත් රටකි. මේ නිසා සමාජ යථාර්ථයේ සෑම අතුරු මුහුණතකට ම අදාළ ප්‍රතිවිරෝධය අපට හමුවෙ යි. අධ්‍යාපනය, කලාව, ලිංග-භේදය, චින්තනය, ශ්‍රමය, මනුෂ්‍යත්වය ආදී මෙකී නොකී සියලු ප්‍රපංචවලට අදාළව අහසින් කඩා වැටුණාක් මෙන් හමුවන ප්‍රතිවිරෝධයන්, ප්‍රතිවාදයන් යනු ගම-නගරය භේදයේ විවිධ බාහිර ප්‍රකාශයන්ය." ( 71 පිටුව )

 ලේඛකයා තම න්‍යායන් විස්තර කරලීමට යම් යම් නාට්‍ය. චිත්‍රපට ( නිදසුන් - ධනංජය කරුණාරත්නගේ ඔබ සාපේක්ෂයි,  නිධානය, දඩයම, Funny Games) භාවිත කරන ගමන්, අප රට "ගොසිප් නිවුස්" ආකාර සිද්ධීන් ද උදාහරණයට  ගනී. ඉන් න්‍යාය ට අමතරව හාස්‍ය රසයක් ද ලැබේ. එනුමුදු අප ඒ හාස්‍ය රසය අමතක කොට එහි කතුවරයා මතු කරන්න තනන අදහස ගැන සිතුවොත්, අප ට තව මානයක් ගැන සිතෙනු ඇත. පහත නිදසුන බලන්න.

"ධනංජයගේ 'ඔබ සාපේක්ෂයි' (1995) නම් කෙටි නාට්‍යයේ තේමාව වන්නේ ස්ත්‍රීවාදය නොදන්නා මෝඩ පිරිමියෙකු සහ ස්ත්‍රී ලිංගයේ බලය ගැන මධ්‍යම-පාන්තික සාක්ෂරතාව සහිත ස්ත්‍රියක් (චමිලා පීරිස් ) අතර මනෝ දේශපාලන සම්බන්ධය යි.... නාට්‍ය ආරම්භ වන්නේ රමණයට පසු ඇතිවන සංසුන්තාවය මැදිකොට ගෙනය. අප දකින්නේ පිරිමියාගේ ශරීරය මත වැතිර සිටින සුදු පාට ගවුමක් හැඳගත් ස්ත්‍රීයකි. ඔවුන් අතර සංවාදවලින් අපට වැටහෙන්නේ ඔවුන්ගේ විගැලපීම් ය....
 මෙම පිරිමියා පාක්‍යසෝති සරවනමුත්තු වී මෙම ස්ත්‍රිය සුනේත්‍රා බණ්ඩාරනායක වූයේ නම් 'රමණයට' පසු කතා කරන්නේ කුමක් ද?"  ( 115-116 පිටු )

අන් තැනෙක ලංකාවේ නවකතාකරුවන් වර්ග කිරීමකට ( අමරකීර්ති, අමරසේකර, ශාන්ති දිසානායක, රාජකරුණානායක, වැලිසරගේ ) පෙළඹුනු කතුවරයා, කෆ්කා ගැන මෙවන් විචාරයක යෙදෙයි.
"ප්‍රාන්ස් කෆ්කාගේ දුරවබෝධ නීරස නවකතා මගින් ප්‍රකට වන්නේ ආශයන්ගේ ඔපයහරණය යි. කෆ්කා සුපිරි අහම න්‍යායගත කල පලමු නවකතාකරුවා ය. ඔහුගේ නවකතාවල තේමාව වන්නේ නීතිය සහ අශ්ලීල විනෝදය අතර අපෝහක සම්බන්ධයයි.  අප දන්නා තරමට නීතියට එහි හරය තුළ විනෝදය යනුවෙන් ප්‍රතිපක්ෂයක් නැත. නමුත් කෆ්කා විසින් නීතියේ පරිසමාප්ත බව විනෝදය නම් අශ්ලීල පැල්ලමෙන් කහට කරවයි. ලංකාවේ නම් සරත් සිල්වා එනතුරු නීතිය තුළ අප ශෘංගාරය දුටුවේ නැත." (176 පිටුව )

කෆ්කාගේ නවකතා වලින් මතු කරනුයේ  නීතිය හේතුවෙන් ඇති වන වාතාශ්‍රයක් නැති, ඉඩ නැති, කරදාසි වලින් පිරුණු, ඇත්තෙන්ම මිනිසා ට සේවය කිරීමට වඩා නීතීයේ ප්‍රභූත්වය එය ක්‍රියාත්මක කරන්නන් ඔස්සේ මතු කිරීමට තනන ආරය; එය ඔහුට ආවේණිකය  දීප්ති කෆ්කාගේ නවකතා විස්තර කිරීමට "නීරස" යන පදය භාවිත කොට ඇත.  කෆ්කා ගේ නවකතා කියවීමේදි පාඨකයකු හට "වාතාශ්‍රයක් මද කමක්" වන් හැඟීමක් ඇති නොවන්නේ නොවේ. එහෙත් එය මට වැටහෙන්නේ කතුවරයාගේ සමත්කමක් ලෙසට ය.

"සුපිරි අහම යනු විනෝද වීමට මිනිසාට අණ කරන විඥ්ඥානයේ විමර්ශක අඩවියයි". (206 පිටුව )

කෘතියේ අවසන් රචනාව "ඇසිඩ් වැස්ස" නම් වූ නාට්‍යය මුල් කොට ගෙනය. ඇසිඩ් වැස්ස ත් ලිංගික අතෘප්තිය මුල් කොට ගත් නාට්‍යයකි. එහෙත් ඔහු රචනාව එතනට ලඝු නොකරයි. අන් රචනා වලදී මෙන්ම, තම අවදානය බොහෝ සීමාවන් ඔස්සේ දුවවයි. ඒ අනුව ඔහු පවසන්නේ "මහින්ද රාජපක්ෂට පසු ලංකාවේ මිනිසුන්ට මහා අනෙකා (දෙවියන්, දේශපාලන පක්ෂ, පරමාදර්ශ ) පිළිබඳ විශ්වාසය අතහරින්නට සිදුවිය. තම බාහිර පරිසරයට  තම අනෙක් මිනිසාට කෙසේ ප්‍රතික්‍රියා දැක්විය යුතු දැයි නොදන්නා මිනිසුන් බිහි වීම ආරම්භ වූයේ මහා අනෙකා පිළිබඳ විශ්වාසය පළුදු වූ පසුවය." (192 පිටුව ) මෙම කතාව මට අනුව නම් "පිස්සු මරගාතයක්",  අමු කෙප්පයක් වුව ද, මාතර බාස් උන්නැහේ කෙනෙකුන් කී දෙයක් මට මතක් කරවයි. ඔහු කීවේ, "සර්, '89න් පසුව,  කට්ටඩියන් ට තිබ්බ බලය අඩු උනා. මොකද, අපේ ගම් වල මළ මිනි කොච්චර හැම තැනම තිබ්බද කිව්වොත්, අච්චර අමාරුවෙන්, හොරෙන් ලබා ගත්ත මිනි අළු වල වටිනාකම අඩු උනා. ඒක හැම තැනම තියෙන දෙයක් උනා" කියාය. මට නම් හැඟෙන්නේ මගේ ගෙදර ඉදිකිරීමට ආපු බාස් කියපු දේ යම් සත්‍යයක් ඇති බවකි. මට ඒ දේ ම මේ කාරණාවේ දී  දීප්ති කුමාර ගුණරත්න ගැන කීමට නොහැකි වීම, එක්කො මගේ අඩුවකි, එහෙම් නැතිනම් දීප්ති ගේ ගැලපීමේ දෝෂයක් බවකි.  කෙසේ වෙතත් දාර්ශනික කාරණා, චින්තකයන් පවසද්දි ඊට නැති වාස්තවික යථාර්ථවාදි හඬක් ආරෝපනය කරගනිමින් කියයි. නලින් ද සිල්වා බටහිර විද්‍යාව පට්ටපල් බොරුවක් කියද්දි, ඔහුගේ විරුද්ධවාදීන් ඔහුව පිස්සෙකුට ඇන්දවීමට යත්න දරයි. එහෙත් යම් යම් සීමා ඔස්සේ ඔහු කියන කාරණා වල සත්‍යයක් ඇත. දීප්ති ද තැනෙක පවසන්නේ "...සුසංගතභාවය නැති කරන්නේ දෙමළා යැයි අපට පැවසිය හැක. එවිට 'දෙමළා නොමැති සමාජය සුසංගත වේ' යැයි පවසන ෆැන්ටසිය අපට ආරෝපනය වෙයි." (12-13 පිටු ) කියා ය. මෙය ද එවන් වාස්තවික ඇඳුම් ඇන්දවීමට තනන කථාවකි. කිම ද ලැකාන් ලා, ජිජැක් ලා ( සහ ඒ අනුව දීප්ති ලා ) ට අනුව අනෙකා ඉවසීම යනු ම නො ඉවසීමකි. ඔහු අන් තැනෙක Hackersලා ගැන කියන දේ බලන්න. "ඔහු හෝ ඇය ( hacker ) තමන් සේවය කරන ස්ථානයේ ජීවත් වන්නේ තමන්ට අවශ්‍ය ආකාරයට අත්තනෝමතිකව ය. එහිදි ඔවුන් සමාජය විසින් ඉල්ලා සිටින සියලුම ප්‍රමිතීන් හෙළා දැක ඉවතට විසි කරයි. ඔවුන් සියලුදෙනා ව ඉවසන බව ප්‍රකට කළත් ඔවුන් නොඉවසන්නේ ම අනෙකාගේ සමීප පැවැත්මයි." මීට ළඟින් යන අදහසක් ජිජැක් ගේ "How to Read Lacan" කෘතියේ ද දිටිමි. "Tolerance coincides with its opposite: my duty to be tolerant towards the other effectively means that I should not get too close to him, not intrude into his/her space - in short, that I should respect his / her intolerance towards my over-proximity. This is what is more and more emerging as the central 'human right' in late-capitalist society". ඒ අනුව පෙර කී කාරණාව පිළිබඳ දීප්ති වෙත කෙතරම් විවේචන තිබුන ද, ඔහු ලියන දේ කියවීමට වටින බව පිළිගනිමි. ඉතින් ආරම්භයේදී කීවාක් මෙන්, මේ පොත දාර්ශනික සන්දර්භයක් තුල ලියවූවකි. එහි වර්තමානයේ අප දන්නා චරිත ඇත. එහි යම් වින්දනයක් ඇත. මොකද නූතන මිනිසා ගේ පරම වගකීම විනෝදය සෙවීමය. මෙහි එන කාරණාකාරණා වලින් අර්ධයක් සමඟ පමණ එකඟ නොවීමට පුළුවන. ඒත් මේ පොත කියවීම වටින බව සිතමි. ඔහු භාවිත කල වදන් මාලව තව පහසු කලා නම් හෝ ගැට පද විවරණයක් තිබුනේ තවත් වටනේය.