කීඩැවෝ ඇවිල්ලා, තිත්ට සීනි, මුවා මැරූ සලමන්, ආදී මා මහත් රස විඳි කෙටි කතා සංග්රහයන් රැසක් රචනා කල නිශ්ශංක විජේමාන්න මෑතකම කෙටිකතා සංග්රහය නන්පේරියල් ය. වසර 2014 හෝ ඒ ආසන්නයේ මා මාපාකඩ වැව නිවාඩු නිකේතනයක දිනක් ගත කර, උදෑසනක එම වැව වටා බාගයක් දුර පමණ මගේ මස්සිනා සමඟ ඇවිදින විට, මා ඔහුට පැවසුවේ මා සිත් ගත් කෙටිකතාකරුවෙකු වූ නිශ්ශංක විජේමාන්න මේ ඉසව්වේ මේ ආසන්නයේ කොහේ හෝ වසන බවකි. මා මතකය නිවැරදි නම් ඒ වන විට මා එවිට කියවා තිබුන සංග්රහයන්ගෙන් 'කීඩෑවෝ ඇවිල්ලා" කෙටිකතාව මට මහත් කම්පමනයක් ඇති කොට තිබිනි. ඉන් පසුව කියවු 'මුවා මැරූ සංග්රහය' මුළු කෙටිකතා එකතුවක් ලෙස වඩාත් සංඝත සහ සාර්ථක නිර්මාණ එකතුව ලෙස දිටිමි. ඉන් පසු නවකතා කීපයකුත්, 'මල් සූටික්කා' නම් කෙටි කතා සංග්රහයක් ප්රකාශ කල ද ඒ එකකින් මා තුල පෙර කී කෙටිකතා සංග්රහයන් ඇති කල වින්දනයන් අභිබවා යෑමේ බලපෑමක් සිදුකරලිමට නොහැකි විය (වැලන්ටයින් කුමරයා කියවා නැතත් අනෙක් නවකතා තුනේ, නැවුම් සහ රසවත් මාතෘකා කොටස් තිබුන ද, සමස්තයක් ලෙස ඒවා ඉතා සාර්ථක නවකතා ද යන්න විවාද සම්පන්නය )
මෙම කෙටි සංග්රහය වෙත යොමු වෙමු;
පළමු කෙටිකතාව "ස්පුත්නිත්සා" කොටස් දෙකකින් සපිරිය. එහි විස්තර වන පරිසරයට සපිරි මෘදු වේගයෙන් ඇදී යන කෙටිකතාව, අන්ධ වීම සහ පෙනීම යන කාරණාව ට දර්ශනය හා බැඳි විමර්ශනයකුත්, ගුරුවරයෙකුගේ අයුතු අදහසක් නිෂ්ප්රභාවීමකුත් මුල්කරගත් කෙටිකතාවකි. පෞද්ගලික රුචිකත්වය අනුව මෙය අන් අයෙකුට රසවත් නිර්මානයක් විය හැක.
'හිම වලහා' නම් කෙටිකතාව, ලංකාව වන් රටක දේශපාලන පොරපිටියක මැරයන්, සහ නායකත්වයේ අභිමතය මත මන්ත්රීන්ගේ කැමැත්ත අකමැත්ත තීරණය වීම ගැන කෙටිකතාවකි. ආයාසකාරී ප්රබන්ධ ගතකිරීමක් ලෙස දැනුනි. වසර මිලියන දෙකහමාරකට පමණ පෙර විසූ සතුන් ගේ මොඩල ඇති උද්යානයක් සාදා, එය හිමවලහා නම් අන්වර්ත නාමයක් ඇති දේශපාලඥ්ඥයකු ගේ හැසිරීමක් හා ආයාසකාරී බැඳීමකට යත්න දරා තිබුන ද, එය කෙටිකතාවකට යාමට වැඩි දුරක් බවකි පාඨක අපගේ හැඟීම. මෙහි අසාර්ථකම ප්රයත්නය මේ කෙටිකතාව විය යුතුය.
මෙහි එන "හිම කිරමක මතකය" කෙටිකතාව මා තරමක් රස විඳි නිර්මාණයකි. මවත් සමඟ උසාවිය අසල කවි කියමින් සිටි දරුවෙක්, තමන්ගේම අනාගතය අතට ගන්නේ තම දෙමව්පියන්ගේ දැඩි මැදිහත්වීම පිටුපාමිනි. ඉන් ඔහු යම් සාර්ථකත්වයක් ලබාගන්නේ, අප සමාජයේ සුලභ දෙමව්පිය විෂයෙහි සංවේදී භක්තිමත්බව වෙනුවට ප්රායෝගික ලෙස තම දියුණුවේ මග සොයා ගැනීමට වෙහෙසමිනි.
"ලෙන් දොර අභියස" වනාහි මා ප්රිය කරන නිශ්ශංක විජේමාන්න නම් කෙටිකතාකරුවා මට මෙහි හමු වූ පළමු අවස්ථාව යැයි කීවොත් නිවැරදිය. ශුංගාරයට වඩා තම ශාස්ත්රයට ප්රිය පුරාවිද්යාඥ්ඥවරියක්, සල්ලාල කවියෙක් සහ, සැකකාර සැමියෙක් භාවිතාවෙන් කතුවරයා ඉතිහාසය නැවත නැවත සිදුවන්නේය යන කියමන තරමක් වෙනස් කරමින් ප්රීතිජනක අවසානයකට කෙටිකතාව ගෙනි යයි. පෙර කී "හිම වලහා" ආදි කෙටිකතාවේ තිබූ ආයාසකාරී උපක්රම, රචනාවිධි ලියූ ලේඛකයාම මේ කෙටිකතාව ලියූවේද යන්න පාඨකයාට පැණයකි. රසවත් සාර්ථක නිර්මාණයකි.
"අෂාන්තගේ අපායේ දවස් හත" අප Gen-Z යැයි හඳුන්වන දරුවන්ගේ අහිංසක බලාපොරොත්තුත්, වැඩිහිටියන් තරුණයන් ට කන්දීමට මැලිවීමත්, සමහර විටෙක අයෙකු කෙතෙරම් හොඳින් තම සිහින සැලසුම් කලත් එම සැලැස්ම අවාසනාවන්ත ලෙස අභාග්යකින්ම අවසන් වන අයුරුත් වන පෙන්වා දෙන කෙටිකතාවකි.
පොත ට නම දුන් "නන්පේරියල්" කෙටිකතාව ද හෝර්ටන් තැන්න, ලෝකාන්තය, පෙම්වතුන්ගේ සිය දිවි නසාගැන්ම අලලා, ලියූ රසවත් කෙටි කතාවකි. මැයක් ලෙස සුලභ යන්න සත්ය වුව, කතුවරයා ඒ සුලභබව තුල යම් තරමක සූක්ෂම ගෙත්තමක් ගොතා ඇත්තේ මැදිවියේ මිනිසෙකුගේ පශ්චාත්තාපයද භාවිතකොටය.
සමස්ත ලෙස කෙටි කතා හයෙන් බොහෝමයක් රසවත් යැයි කිව හැකි මුත්, මුලදි කීවාක් මෙන් ඔහුම තිබූ ඉහළ කෙටිකතා සලකුණු නිසා, ඔහුගේ හොඳම සංග්රහයන් අතරට නොවැටෙත්, මීට කලින් පළ වූ "මල් සූටික්කා" ට වඩා නම් රසවත් බැව් කිව හැක.
ශ්රේණිය: ***1/2
No comments:
Post a Comment