Friday, 25 May 2018

Numbercaste - Yudhanjaya Wijeratne

"And I believe
These are the days of lasers in the jungle
Lasers in the jungle somewhere
Staccato signals of constant information
A loose affiliation of millionaires
And billionaires and baby
These are the days of miracle and wonder
This is the long distance call
The way the camera follows us in slo-mo
The way we look to us all
The way we look to a distant constellation
That's dying in a corner of the sky
These are the days of miracle and wonder
And don't cry baby, don't cry
Don't cry"
      ( "The Boy in the Bubble" - Paul Simon; from Graceland ) 

     Paul Simon sang this back in 1986. Hell ! That was 32 years back. Although "the days" that he mentioned are now "ancient" at the rate that change is "happening", one gets the drift of Simon was singing about. For, this is the single track that started playing in mind, as I switched off the Kindle. ( Probably a out of date one I confess, given that I don't dig modern hip-hop)

Yudhanjaya Wijeratne won the Vitural FantasyCon award for the best HardSciFi novel, for this book. And get this ? Reading this, it didn't quite feel science fiction. The turn of events plotted here, and rolling at a pace in sync' with the times, doesn't quite sound too distant and impossible. While am tempted to call this a modern 1984, it doesn't quite fit the bill. 
For several reasons:
- Numbercaste is about possible events in another 12-22 years; that's not quite that far ( in contrast 35 years separated 1984, from its year of publication, 1949 ); and the predictions aren't quite far fetched. A smaller version with limited scope of the system is already in Beta version, in certain parts of the world, we are told.
- While 1984 is necessarily Dystopian, Numbercaste isn't - well, not quite. With the twenty first century and on wards, modern society's tolerance of bigotry has declined to minuscule levels. So much so that it is at times laughable - like the time when Kendrick Lamar stopped a fan  in the audience saying the N-word; but she was singing along to his own lyrics ! The height of absurdity !! But I digress. 

The book is about "The Number". What is the number ?
“This is the Number. It is in the things we do, the people we meet, the ID cards that we carry. It's part of our identities, our credit cards, our social interactions. It takes our influences, our biases, morals, lifestyles and turns them into a massive alternate reality that no-one can escape from. It lives on our phones, in our televisions, in the cards we swipe to enter office. At its best, it’s an exact mirror of how human society actually works - all our greatness, all our petty shallowness, all our small talk and social contacts all codified and reduced and made plain. At its worst, it’s also exactly that. It’s how poor and rich and famous and desirable you are. It’s the backchannel given a name and dragged out into the limelight for everyone to see.
It's a state George Orwell would kill to see”  
                            Well, yes, and No. Exactly my point. Orwell would be disappointed, but if his  grand child had a similar expectation, with her modern ideals, then, yes, she would kill. Let's face it, the rate of change since the early nineties, is much more than possibly the thirty years before that.

Our protagonist is Patrick Udo. A marketeer, or rather a story teller (if am to use the big data parlance ), for NumberCorp.  He relates the story and the journey as he lived it, in Numbercorp, once he was out of it. The Number is destined to be the single factor which determines a human's value, in economic, social, political domains - it is the story, of how this happens that is told here. As with most modern companies, the  cruel perseverance is displayed, as NumberCorp is determined to bulldoze everything on its way. 
"If someone ever tell you that big companies control the media, believe them. We don't control everything you read, but we control everything you don't see."

In essence if oil was black Gold, data is the invisible Gold. And this book, although a work of fiction, tells us why. . Am not particularly a science fiction fan, and for me this didn't quite ring "science fiction", say 100%. Probably why I enjoyed it that much.

In conclusion, It is a narration of a futurism, that is a work of fiction, but quite believably so.  I won't be much surprised if Yudhanjaya  Wijeratne  is proven to be correct in a few decades to come.
And until such time, keep writing Yudhanjaya, while you keep crunching your data. We the reader, await, your next book!

Friday, 18 May 2018

අකාල යාත්‍රා - කැත්ලීන් ජයවර්ධන

  තඹරවිල, සත්‍යකාම සහ මහසෙන් යන නවකතා තුන කියවා ලේඛිකාව කෙරෙහි යම් ගෞරවයක් මා සිත් තුල හට ගත්තේ නිතැතිනි. ඒ, කෘතියෙන් කෘතියෙන් ඇය ලේඛිකාවක් ලෙස යම් පරිචයකුත්, මුහුකුරා යාමකුත් හඳුනා ගැනීම හේතුවෙනි (අන් ලේඛිකාවන්ගේ ද මේ ලක්ෂණය නැතුව නොවේ - සුමිත්‍රා රාහුබද්ධයන්ගේ බුමුතුරුණු සිට සිය සිය පත් සිය දක්වා කෘති සියල්ල නොවෙතත්, යම් තරමක් කියෙව්වත් මෙය වැටහේ ). ඉතින් ඇය මේ ගමනේ මහසෙන් යම් උච්ඡස්ථානයක් සනිටුහන් කලාය. එය හුදෙක් ඉතිහාස කතාවක් නොවේ. ඒ කෘතිය ඔස්සේ ඈ මහසෙන් ගේ මනෝභාවයන් හඳුනාගන්නට වෑයම් කලාය. සිහළින් ලියනා ලේඛිකාවන් අතරින් දර්ශනය තම ලිවීම උදෙසා ඉතා මැනවින් භවිත කරන ලේඛිකාව ලෙස ද මා ඇය ව සලකමි. ඇය සත්‍යකාම වල සත්‍ය ගවේෂකයා ඔස්සේ දර්ශනය මුහු කලා ය. මහසෙන් හි එ නිරිඳුගේ සිතුවිලි ඔස්සේ ඒ කර්තව්‍ය ඉටු කලා ය. ඈ ඇගේ 2016 ප්‍රකාශ වූ නවකතාව වූ අකාල යාත්‍රා හි ස්වභාව ධර්මයා ට කටහඬක් දෙමින්, ඇය ද චරිතයක් හා සම තැන් දෙමින්, කෘතියේ දාර්ශනික පාර්ශවය ඉදිරිපත් කරන්නී ය.

 අකාල යාත්‍රා අපූරු රචනාවකි; පාඨකයා ව සිතන්න ට යොමු කරවන ආරේ, යම් විදිහකින් සිංහල නවකතාවට අලුත් ආකෘතීක භාවිතාවක් ගෙන එන්නීය. ප්‍රධාන චරිතයෝ ත්‍රිත්වයකි - එනම් එක පවුලක - විසිරුණු චරිත තුනකි - පියෙක්, මවක් සහ දියණියකි.

පියා රාජ්‍ය නායකයාට ආසන්න  ඔහුගේ උපදේශකයෙකි. එම සමාගමය ඔහු මහත් වෙනස් කම් වලට භාජනය කරන්නේ ය. එම සමාගමය ට හසු වූ පසු ඔහුට පස්සා ගැසීමට අවස්ථාවක් ලැබෙනුයේ එක්කො බලය පිරිහුණු විට ය; නැතහොත් බලවතාගේ වියෝවත් සමගය. කතුවරිය සුවිමල්ගේ වරප්‍රසාද ලත් එහෙත් ව්‍යාකූල අවිවේකි ජීවිතය හොඳින් ඉදිරිපත්කොට ඇත. රාජ්‍ය නායකයාට ආසන්නයෙකු වූ පසු ඔහුට බලැති තැන් වල දූෂණයන් ට කත් ඇදීම මග හැරීම විකල්පයක් නොවන අයුරු අපූරුවට පෙන්වා ඇත.

මෑණියන් සත්‍යයට ගරුකරන්නියකි; දූෂණය ට විරුද්ධ ය; තම සැමියාගේ පිලිවෙත් ප්‍රතික්ෂේප කරමින් නුමුදු, ඔහුගේ "ආදර්ශ" බිරිය ලෙස සමාජය ඉදිර්යේ පෙනි සිටින්නී ය. එහෙත් සිතැතුලෙන් දැවෙන්නී ය. එහෙත් ඇගේ ම වරදේ බැඳෙන අවසරයක සිතුවිල්ලක් ඇය බිඳ දැමීට සමත් ය. කතුවරිය සත්‍යයේ සීමාවන්, මනුෂ්‍ය ස්වරූපයේ සීමාවන් පිළිබඳ මැනවින් පෙන්නුම් කරන්නීය.
"මා තුළ උපතිස්ස කෙරෙහි හැඟීමක්, ආකර්ශනයක් පැවතුණේ දැ යි මා සිතා බලන්නේ බියෙන් ගැහෙමිනි. ඒ එසේ නම් එදා ත්‍රිරෝද රිය තුළ දී එතරම් කෝප වෙමින් මා ඔහු වැළැක්වූයේ ඇයි? ඒ කෝපයේ මූලය පවතින්නේ කොතැන ද? නොකැළැල් චරිත ශක්තියක් වගා කර ගත් පිවිතුරු ගැහැනියක ලෙස වඩාත් ඇගයුමකට බඳුන් වීමේ යටි ආශාවක් මා තුළ වූයේ ද? වංචාව, ව්‍යාජය වගා-දිගා කරගෙන ඇත්තේ දේශපාල්නඥ්යන්, රාජපුරුෂයන් පමණක් ද?" (259 පිටුව )

දියණිය නයනතරා, එක්සත් ජනපදයට ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා එහි උසස් අධ්‍යාපනයට යන්නි, එහි වඩා විවෘත අදහස් වලින් පෝෂණය වන්නී ය. ඇය හා මව ගැටෙන්නේ මවගේ අවංක වුව ද, දරදඬු යල් පැනගිය අදහස් හා ගැටෙමිණි. නයනතරා නවකතාකාරිණිය සම්බන්ධ කරන්නේ පසුගිය රජය සමයේ එක් ජනප්‍රිය කීඩකයෙකුගේ මරණය හා යම් තරමක් සමාන සිද්ධියක් උපයෝගි කරගනිමිනි. මෙහි නයනතරා වර්තමාන පරම්පරාව පෙන්නුම් කරන්නී ය - ඉන් දෙමව්පියන් අතර නොපෑහීම, නූතන ලෝකයේ විවෘත අදහස් වල ආභාෂය, බලයේ ඉහළ පුටු වල සිටින අයට ඉතා සමීපතයන්ගේ ආදර ආරාධනා - ප්‍රතික්ෂේප කල නොහැකි තරමට - ආදියෙන් වික්ෂිප්ත වන්නී ය. ඒ සමහර ආදර ආරාධනා සැමට අදාළ නොවූව ත්, සමාජ ජාලා ආදියෙන් පිටස්තර ලොව ට විවෘත වූ සාම්ප්‍රදායික පසුබිමකින් පැවතෙන නව යොවුනන් ගේ ඇස් කණ වැටීම සමාජ ජාලා තුල ඉහළ පහළ යන්නෙක් ට වුව ක්ෂාත්ක්ෂාත් වේ.

මෙහි සිව්වන චරිතය "අකාලික" නමි. මුලින් මවුම්කාර දෙවියෙකු ඇඟෙව්ව ද, ඉතා ඉක්මනින් ම එය සොබාදම්තොමෝ බවටත් ඇය චෝදනා මුඛයෙන් මෙහි පෙනී සිටින්නි, මනුසතා නම් ඇගේ නිමැවුම පිළිබඳ මහත් සේ තැවෙන්නී යැයි ද වෙයි. වත්මනෙහි තවත් ජනප්‍රිය සිතුවිල්ලක් වන "Nature is a Bitch" ( ස්වභාවධර්මය පරට්ටියකි ) යන අදහස හා නොගැලපෙන මුත් ( මම ඒ ස්ථාවරයේ නොසිටින්නෙක් මි ) මෙම චරිතය නිසා නවකතාව ට මහඟු දාර්ශනික නැඹුරුවක් සහ අගයක් ලේඛිකාව එකතු කරන්නිය. එය පසුබිම සංගිතාකාරයෙන් සහ අටුවාවක් ලෙස සේවය කරමින් කෘතිය රසවත් කරමිනි.
මෙහි අකාලික, මනුසත ප්‍රශ්ණ කරනුයේ මෙලෙසිනි:
"මතු යම් දිනෙක වඩාත් සූක්ෂම වූ උපකරණ නිෂ්පාදනයට අත ගසමින් අනුන්ගේ සිත් කියැවිය හැකි විද්‍යුත් උපාංගයක් ඔබ විසින් නිර්මාණැය කරනු ලැබුණේ යැ යි මොහොතකට සිතමු. ...

එදා මෙදා තුර විවාහය නම් වූ සංස්ථාව මේ තරමින් හෝ ආරක්ෂිත ව පැවතුණේ දෙදෙනාගෙන් කෙනෙකුට අනෙකා විනිවිද දැකීමේ හැකියාව අහිමි ව තිබිම නිසා නොවේ යැයි ඔබ කියන්නේ ද ?" ( 244 පිටුව )

අවසන් වශයෙන් කීමට ඇත්තේ, මෙය කියවිය යුතු ආරේ නවකතාවක් බවටත් අවිවාදයෙන් වසරේ හොඳම නවකතා පහ තුලට ඇතුලත් විය යුතු බවටත්, එහෙත් ලේඛිකාවගේ ස්ථාවරය වන්නේ ඇගේ නිර්මාණ සම්මාන නිර්දේශයනට නොසැලකිය යුතු නිසා කෘතියට හිමි ගෞරවය තරමක් මද වන්නේ පිටස්තර ලෝකය එය ගැන දන්නේ මද වශයෙන් බවත් ය. මගේ පෞද්ගලික අදහස වන්නේ ඉන් ලේඛිකාවට පාඨකයනට අවාසියක් ම සිදුවන බවයි. සම්මානයන්ගේ හොඳ සහ නරක ඇත - එය ලොව අන් බොහෝ දෑ හි ස්වභාවය මෙනි.

Saturday, 12 May 2018

ඉක්බිතිව ඔහු මරාපීහ - පී. බී. ජයසේකර

( ගොඩගේ සම්මාන - හොඳම සිංහල නවකතාව 2016 )

     මේ කෘතිය ට නැඟුණු ප්‍රධානත ම චෝදනාව, මෙය නවකතාවක් නොව ඓතිහාසික වාර්තාවක්, නොහොත් සටහනක් බවට ය. පළමුව මාගේ කියවීම අනුව නම් එම චොදනාව බැහැර කරමි. මෙය සත්‍ය සිදුවීමක් අලලා, සත්‍ය චරිත අලලා කෙරුණු නිර්මාණයකි. ඇයි ඊට නිර්මාණය යන පදය භාවිත කරන්නේ ? මහසෙන් චරිතය අලලා නවකතා ලියවේ නම්, ඇහැලේපොල චරිතය අලලා නවකතා ලියැවේ නම්, මෑත කාලීන සිද්ධියක් අලලා නවකතාවක් ලියවෙන්න නොහැකි ද ? ( මෙහි එන චරිත සත්‍ය චරිත හා බොහෝ දුරට සමාන හෙයින්, ඉන් නැගෙන නෛතික තත්ත්වය ගැන කීමටැ නොදනිමි ) බණ්ඩාරයනායක සිතූ ආකාරය, සෝමාරම සිතූ ආකාරය, බුද්ධරක්ඛිත සිතූ ආකාරය, දේශපාලනයේ දි මුහුණ දීමට ඇති වන ගැටළු   ආදිය සියුම් ව ඉදිරිපත් කරමින් ලියැවී ඇති නිසා මා එය ප්‍රබන්ධයක් ලෙස සලකමි.  බන්ඩාරනායක යනු උදක් ම අප රට සිංහල-දමිළ දෙපිරිස් අතර භාෂා ප්‍රශ්ණයට මුල් වූ තැනැත්තා යන අවිචාරවත් කියවීමට වඩා එය ඔහු ට ඓතිහාසිකව එක් පාර්ශවයකින්  ලැබුණු වගකීම ඉටු කල තැනැත්තා බවත්, එම තීරණය ගැනීමෙන් අනතුරුවු හේ එහි යම් දුර්වලතා අවබෝධ කරගැනිමෙන් වගවීමට යත්න දැරූ අයුරු විදහා දක්වමින්  එම චරිතයට සාධාරණයක් ඉෂ්ඨ කර ඇති නිසා ය.  බුද්ධරක්ඛිත ප්‍රමුඛ පිරිස්, එම මුඛ්‍ය කාරණාව හා ඔවුන්ට අවාසිදායක මුල්‍යම තීරණ හේතුකොටගෙන, ඔහුව "මකා දැමීම" ට යොමු වූ අයුරුත් පාඨකය ඇඳ බැඳ තබන වේගයකින්, ආරකින් හා, ගවේෂන කොට සොයා ගත් තතු වලින් පෝෂිතව ලියැවී ඇති නිසා ය. ඉතින් මෙහි නිර්මාණාත්මක අංශය තේරුම්ගත් ගොඩගේ සම්මාන නිර්දේශ කමිටුව  ට ස්තූතිවන්ත වෙමි. අන් සම්මානයන් "නොදැක්ක (?)"  එහෙත් සාර්ථක කෘති වලට ( නිදසුන් - ආෂාඪ පුෂ්පය ) සුදුසු ඇගයීම කිරීම පැසසිය යුත්තකි.

ඉතා පැහැදිලිව, මෙවන් "රට හෙල්ලූ" කාරණාවක් පිළිබඳ මධ්‍ය ස්ථානයක සිට ආදානග්‍රාහි නොවී ලිවීම පහසු නැත. කතුවරයා ඒ ඒ චරිතයට සාධාරණයක් ඉටු කරන අයුරු නිදර්ශන කරමි:

සෝමාරාම: "ඔහු අක්ෂි වෛද්‍යවරයෙකි. ඔහු අන්ධවෙමින් සිටි බොහෝ රෝගීන් අන්ධ භාවයෙන් මුදාගෙන ඇත. ඒත් ඔහු අන්ධ වුයේය. කෙනෙකු අන්ධවන කාරණා බොහෝය. ඇතැමෙක් බලයෙන් අන්ධ වේ. ඇතැමෙක් ආදරයෙන් ආලයෙන් අන්ද වේ. ඔහු ජීවිතයේ කිසිමදාක ඒ කියනා ලෝකාස්වාද රතී සුවය විඳ නැත. ඔහු කිසිමදාක ගැහැනියකගේ මුවා වූ තැන් දක නැත. ඔහු ඒ උවමනාව මැඩගගත්තේ වෙනත් අයුරින් අන්ධ වීමෙනි." ( 18 පිටුව )

විමලාවති විජයවර්ධන: "ඇගේ වියපත් සැමියා නවඔවුන් ඇය තුළ ගින්නක් ඇවිඅළවින. ඔහුට එය නිවාදැමීට නොහැකි විය. ඒ හිනි මැඩීමට ඔහු කළේ ඇය තමා නිතර යන එන කැලණි විහාරයට කැටුව යාමයි. එසේ ඔවුන් අතර පරස්පරතා තව තවත් ගොඩනැඟිණ. ඔහු මල්පහන් තබා දොහොත් මුදුනට ගෙන බොහෝ වේලා ගාථා කියමින් වැන්දේය. ඇය එය  කළේ පන්සල් ආවා වෙනුවටය....ඔහු බුදු දහා ගැන පොත් ලියනවිට ඇය නිදිමරාගෙන කවි ලීවාය. ඔහු දුම්පානය කලේ නැත. ඇය කවි ලියන විට බොහෝ කවිකාරයින් මෙන් සිගරැට් බොන්න වූවාය. ඇය තුළ දැවෙන ගිනි ඇය ඔහුට දැක්වූයේ ඔහු අගය කරන දේට පරස්පරය කරමින් ඔහුට එරෙහි කම් පෑමෙනි." ( 71 පිටුව )

බුද්ධරක්ඛිත: "බණ්ඩාරනායකට ජාතික ඇඳුම වගේ මට සිවුර, කොතලාවලට කලිසම කෝට් එක වගේ මට සිවුර... බණ්ඩට සිරිම වගේ මට ඔයා. බණ්ඩට දේශපාලනය වගේ තමයි මට මගේ ව්‍යාපාර... බණ්ඩට දේශපාලනේ කොරගන්න සල්ලි නැතිව ළතවෙනකොට මං මිනිහට සල්ලි දුන්න. නැති බැරිවෙලවාට මිනිහට පිහිටවෙන්න මට මුදල් කොහෙන්ද කියල බණ්ඩ හිතන්න ඕනෑ. ඒවා මං පින්කැටේ කඩල ගත්තු සතේ දෙක නෙමෙයි." ( 235 පිටුව )

බණ්ඩාරනායක ගැන විචාරයන් මීට පරිපූර්ණ ලෙස, ඔහුගේම සිතිවිලි ලෙස ලියවී ඇත. එක් තැනෙක ඔහුව බලයට ගෙන ආ පිරිස හේතුවෙන් ඔහු ට රටේ සියළු ජනතාවගේ නායකයා වීමට නොහැකි වීම ගැන හේ පසුතැවෙයි. අන් තැනෙක හේ දැඩි ලෙස සිතාගන්නේ තමන් ව මරුමවට පත්කල ද අන් අයගේ ව්‍යාපාර දිනවීම පිණිස තමන් උදව් නොකරන බවයි. තම පෞද්ගලික දේපල විකුණා ඡන්දේ දි ගත් ණය ගෙවා නිදහස් වීමට සිතුව ද එය ඒ තරම් ලේසි නැත. ඔහු ට ගැලවීමක් නැත. ඒ අර්ථයෙන් බණ්ඩාරනයාක හා සෝමාරාම යන දෙදෙනා ම අන් පාර්ශවයන්ගේ වාසිය උදෙසා භාවිත කල ඉත්තන් ය. වියත් බණ්ඩාරනායක තමන් පසුව කොටු වූ බව වටහා ගත්ත ද, සෝමාරාම ට එම බුද්ධිය එන්නේ තම මරණය කරා ඉන්නා විට ය.

මේ අපූරු නවකාතාව අවසන් වන්නේ ඇත්තෙන්ම මරණීය තුවාල ගෙන දුන් වෙඩි උණ්ඩ පිට කලේ කවුරුන්ද යන්න ගැන සැකයක් මතු කරලමිනි. බණ්ඩාරනායක් ඝාතන සිද්ධිය ගැන මා මීට කලින් විස්තර සොයමින් කියවා නැති හෙයින්, එහි සත්‍ය-අසත්‍යතාව ගැන නොදන්නෙමි.  මෙය කියවිය යුතු ම නවකතාවක් ලෙසත්, මරිය සිලොනිකා වස්තුව,

අවලමා සහ ඇහැටුව ආදි රසවත් කෘති ලියූ ලේඛකයා එම නිර්මාණ වල සාර්තකත්වය ද අභිබවා යාමට හැකි තරමේ කෘතියක් පළ කොට ඇත.

Thursday, 3 May 2018

මහිලාවංශය - කේ. කේ. සමන් කුමාර

"සෙල්ලම් ඉතිහාසයකට සෙල්ලම් නඩුවක් මිසක් මේ වගේ සෙල්ලම් උසවියක... කොහෙන්ද ඇත්ත නඩුවක්... ඒත් සහෝදරී ඒ සෙල්ලම් ඉතිහාසෙ ගලපු ලේ, ඇවිලිච්ච දුක්ගින්දර සෙල්ලමක් කියලද හිතන්නෙ?...අපි මේක විසඳලන්න ඕන අපේ පුතා ලව්ව යුක්තිය පසිඳලා අදම... මං ලෑස්ති ඇත්තටම හිරේ යන්න... ඕන දඬුවමක් විඳින්න...." (302 පිටුව )

 කේ. කේ. සමන් කුමාර විසින් රචිත, "මහිලාවංශය" මහත් වෑයමක් සහ කාලයක් වැය කොට කියවූවෙමි. ඒ 2016 ප්‍රකාශ වූ නවකතා කියවීමේ මගේ ව්‍යායාමයේ එකොළොස් වැන්න ලෙසට ය. මීට ඉහත ලේඛකයා ලියා පළ කල කෙටි කතා සංග්‍රහ දෙකක් පමණක් කියවා තිබුණෙමි. පිටු 425ක් පමණ දිගු නිර්මාණයක් වූ මෙය සියළු අතින් විවිධත්වයෙන් යුක්තය. කෘතියෙන් අඩකටත් වැඩි කොටස ඒකපාත්‍ර භාෂණයකි - ලේඛකයාගේම රූපණයක් ලෙස දැකිය හැකි කකසකු භාෂණයේ යෙදෙන්නේ කු හෙවත් කුවණ්ණා සමඟිනි. මෙහි කුවණ්ණා වරෙක ලංකාවේ ඓතිහාසික කාන්තාවයි; වරෙක ඇය විශාඛාවයි - ආදි වශයෙන්  නානාප්‍රකාර චරිත නිරූපනය කරන්නීය. ඒ අර්ථයෙන් මේ නවකතාව ඉතා පුළුල් පරාසයක් හරහා දිගු ගමනකි. මෙය විවිධ දාර්ශනික මත වලින් පෝෂිතය. එලෙසම වෙසෙසින් ඉහත කී ඒකපාත්‍ර භාෂණයන් හි හාස්‍ය රසය කියවන්නා ප්‍රමුදිත කරවයි. බොහෝ විට ඒ හාස්‍ය යම් "කාළ" ( dark humour යන අදහසින් ) බවක් නිරූපනය කරයි. තත්කාලීන කියමන්, අසැබි හාස්‍ය රසය, දේශපාලනික හාස්‍ය රසය ආදි වශයෙන් විවිධ හාස්‍ය රසයන්ගෙන් අනූනය. තැනෙක සාහිත්‍ය හා හාස්‍යය අතිනත ය.
"ඒක නෙමේ කූ මට කියාපන් උඹ වෙඩ්ඩා එක්කත් හැමනුනා නේද? තෝ අර ඌ පොටෝ ගහලා එෆ්බී එකේ දාන ගඟේ ඉවුරෙ නේද හැමනුනේ... වේසි මාත් දෙනවා තොට මහවැලි ගඟ අයිනෙ හරි, කැළණි ගඟ අයිනෙ හරි දාගෙන පරට්ටි.. යකෝ ඌ නාකියි... බලපිය දැන් ඉන්නෙත් මහලු මඩමක... ඌ නාකියි... ඊළඟට ඌ මහ විපරිතයා.. හරි හරි.. අපේ එවුන් තමයි පටන්ගත්තෙ... වීදුරු කඩන සිරිමලා... උගෙන් පස්සෙ මූ බැටන් එක ගත්තා.. මාරයාගෙන් පස්සෙ චින්තා වගේ... බලන්න කූ වෙඩ්ඩා එක්ක බොන්න පුළුවන්ද... බීලා පාරෙ යන්න පුළුවන්ද... ඕකා ගල් ගහනවා ගෙවල්වලට... මාත් ඔහොමයි ඉස්කෝලෙ සන්දියේ. කාර් ඉස්සරහට පනිනවා ධනපතියො කියලා... මූ තාම ඉස්කෝලෙ සන්දියෙ... ඊළඟට කූ ඕකා ඩයස්පෝරාකාරයා... ඒකයි ඔයාව දෙමළ කළේ... (72 පිටුව )

වෙඩිවර්ධන කුවේණි දෙමළ කරත්, සර්පයාගේ අරෝව අනෙකකි... මහා බඹා කෝලම රූපකයක් ලෙස ගෙන එමින් එක් මුහුණක් ගැමුණුගේ ද, අනෙක් මුහුණ එළාර ගේ ද වන් අයුරින් කෙරෙන නඩු විමසීමක දී දෙදෙනාම තමන් නිර්දෝෂයැයි පවසන්නෝ ය. ඔවුන් දෙදෙනා ම තමන් ජීවත් වූ වකවානුව හා අවස්තාවන්හි නිර්මාණ බවය හේ කියනුයෙ. ඇරත් ලේඛකයට කළු බණ්ඩාර සබැඳි ප්‍රවාදයක් ඇත. හේ එය කෘතිය පුරාවටම ඉදිරියට ගෙන එයි.

කතුවරයා බොහෝ තැන් වල සිතෙහි මවා ගැනීමට යමක් ඉතිරි නොවන අයුරින් හාස්‍ය මිශ්‍රිතව, ලිංගික හැඟීම් හා ආශාවන් කියා පායි. එය විටෙක ආන්තික ලෙස නිරූපිතයි. එය කෙතෙක් දැයි පිළිබඳ නිදර්ශනයට පහත උපුටනය ගෙන හැර දක්වමි.

"අඩේ අර ජංගිය උඩ යනවා නේද මළා... ෂිහ්... පින නෑ කූ... අතට හම්බවෙච්ච එක කටට දාගන්න පින නෑ... මං හිතන් හිටියෙ ඕක අහුල ගන්න... එතකොට මට ඔයා ගෙදර නැති වෙලේට, ඔයාට නින්ද ගිය වෙලාවට මට ඒකෙ සුවඳ බැලියැහැකි... සුවඳ බල බලා සරුංගල් අරියැහැකි... මං කැමති නෑ මුසාවාද කියන්න... මං ජංගි වලට ලව් කූ ඔයාට වගේම... ලව් නෙමෙයි, පෙරේතයි... ඔව් මං ජංගි පෙරේතයෙක් යකෝ" ( 223 පිටුව )

සමස්ත වශයෙන් පිටු හාරසීය තිස් ගණණ පුරා ලේඛක තෙමේ ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ කුමක් ද ? ලිංගිකාශ්වාදය පිළිබඳ සහ ස්ත්‍රී ශරීරයේ යම් යම් කොටස් කෙරෙහි ඇති ග්‍රස්තියක්  බඳු ඇල්ම, රටේ ඉතිහාසයත් සමඟ ඇති විසංවාදය, විවිධ වූ සාහිත්‍යකරුවන් හා ඔවුන්ගේ නිර්මාණ වලින් ලේඛකයා ලබා ඇති ආභාෂය ආදිය මේ පොත සමස්තයක් බවට ඔසවා තබයි - රේඛීය, වක්‍ර හෝ තාරුකාවක් විලස විහිදෙන ඓන්ද්‍රීය කතාන්දරයක් මෙහි නැති තරම් ය. එහෙත්, ලේඛකයා පවසන පරිදි, මෙය ඔහු ගේ කොටස් හයකින් පිරි නිර්මාණ ආඛ්‍යයනයක පළමු කොටසයි. ඒ අනුව කතුවරයාට තම නිර්මාණය,  හැඩතලයට කාලය ඇති හෙයින්, පාඨකයන් ලෙස අප තරමක් විමසිල්ලෙන් නිගමන වෙත අවතීර්ණ විය යුතුය.

තව දුරටත් පවසන්නේ නම් මෙහි  ඇත්තේ දාර්ශනික සූක්ෂම විමසීම්,  පෙර සාහිත්‍ය කෘති සම්බන්ධ කර ගැනීම්, ඓතිහාසික කතා පිළිබඳ විවේචන, තමන් නො අදහන දේශපාලන මතවාද වලට පහර දීම් ආදියයි.  වෙසෙසින් දේශපාලන ගැලපීම් මගේ කියවීම් හැටියට නම් අවිචාරවත් ය. තැනෙක තමන් ගේ මතයට පටහැනි මත දරන්නන් ගැන ඇත්තේ මුසාවක් ය.
"ඒ අතර වූ තාපසයෙක්ව ඔහුට පෙනී ගියේ සාපේක්ෂණි අවසානයේ හමුවන තාපසයා මෙනි. ඔහු සමඟම අත්වැල් බැඳ උන්නේ ශ්‍රී නේරු ය. යුරෝපියානු ඇඳුමින් සැරසුනු තවෙකෙක් ජාක් ලකාන් බව ඔහු හඳුනා ගත්තේය. ඊළඟට බේබිට වැන්ද සිල්වා උන්නේය. කවය සම්පූර්ණ වුනේ යකඩ ගැහැණිය තැචර්ගෙනි." ( 347 පිටුව ).  ඊට පසු පිටුවේ ඇත්තේ ජාතිකත්වය පිළිබඳ විවේචනයන් ය. මා ඊට එකඟ නොවුනද එම විවේචන ඉදිරිපත් කිරීම මට ගැටළුවක් නැත. එහෙත් ලිඛිතව තමන් එසේ වන්දනාවක් නොකල බවත්, එය මෘදුකාංග වලින් කල වෙනස්කිරීමක් පමණක් බවත්, "බේබිට" තියා බේබිගේ පියාටවත් තමන් නොවඳින බව "එම පියා" බලයේ සිටිද්දී ම කීයා තිබියදී මෙසේ ලියා ඇත්තේ  බොරුවකට තවත් ආයු කාලයක් ලබා දීමට මෙනි

මා දැක්ක පරිදි නම් මෙහි එන දේශපාලනය ද එක් පාර්ශ්වයකට ලැදිය. බාලසිංහම්, සුගතපාල ද සිල්වා දැන සිටි නිසා සහ සුගතපාල මිය ගිය විට හඬා වැටුණා යැයි කියනා නිසා, ඔහු ගැන සඳහන ඒ හඬාවැටුම ගැන පමනක්ම ය. මහින්ද රීරි යකෙකු ලෙස ලේඛකයාට පෙනෙන්නේ එල්ටීටීඊය යුධමය වශයෙන් පරාජය කල හේතුවෙනි.

කාරවල්ලිකා වග්ග නම් වූ පටුනෙන් මෙපිට ට කූ සහ කකසකු දකිනා ස්වප්නයන් ආඛ්‍යායනයේ වැදගත් කොටසක් දරයි. එනුමුදු මින් ඔබ්බට කියවීම පෙර කොටස් තරම් පහසු නැත. රූපක බොහෝය. යම් තැනෙක් පාඨකයාට හසු වේ; අන් තැනෙක් එසේ නොවේ. රූපක වටහා ගැනීම යම් තරමින් හෝ ලේඛක මනස වටහා ගැනීම හා බැඳී තිබේ. ඉතින් මේ කොටස් කියවා තේරුම් ගැනීම තරමක් ව්‍යාකූලය.

සමස්ත වශයෙන්, ව්‍යායාමයක් දැරීමට සිත තර ගතහොත්, නා නා විද වූ විෂයන් ඔස්සේ කියවීමක් ගෙන දෙන කෘතියකි. ඉවසීමක් තිබිය යුතුම ය.

කෘතියේ අවසන් වාක්‍ය මෙසේ ය:
"කාලකණ්ණි රටකට, කාලකණ්ණි ජාතියකට තවත් කාලකණ්ණියෙක් උපන්නේය." ( 436 පිටුව )
ලේඛකයා දාර්ශනික අර්ථයෙන් හා පෞද්ගලිකාර්ථයෙන් එලෙස සිතනවා විය යුතුය. එහි සත්‍යයක් නැත්තේ ද නොවේ.  වෙසෙසින් අවසන් පිටු සියයය පමණ පුරාවට පාඨකයාට ද යම් තරමක කාලය කා දැමීම ගැන නොපහන් හැඟීමක් ඇති වුවහොත් එය පුදුමයක් නොවේ. ආයෝජනය කල කාලය ට සාපෙක්ෂව ප්‍රතිලාභ නොලැබුනු කෘතියකැයි සිතේ ඇති වුනු කුකුස යටපත් කර ගැනීමට මට හැකි නොවුනි. හෂිතයන්ගේ අට්ඨ කතා යම් තරමකට කෘතිය කියවීමට අත්වැලක් සපයයි. එහෙත් ඒ ඒ මාතෘකා හරහා දිව යන හුය පැහැදිලිව දැක ගැනීම පහසු නැත.

Sunday, 15 April 2018

ප්‍රංශ පෙම්වතා - ශමෙල් ජයකොඩි

2016 ප්‍රකාශිත නවකතා අතුරෙන්, ස්වර්ණ පුස්තක අවසන් වටයටත්, ෆෙයාර්වේ අවසන් වටයටත් තේරි පත්වීමට සමත් ශමෙල් ජයකොඩි ගේ "ප්‍රංශ පෙම්වතා" නවකතාව කියවුවෙමි. කතුවරිය මේ වන විට නවකතා දහයක් ලියා පළ කර ඇතත්, මේ මා ඇගේ නවකතාවක් කියවූ පළමු අවස්තාවයි - එනම් ඈ පළ කල නවවෙනි නවකතාව ඔස්සේ ය.

මෙම නවකතාව, 2016 පළ වූ නවකතා අතරින් අති සාර්තක කෘතියක් බැව් අවිවාදයෙන් ම පිළිගනිමි. නුහුරු පැරිස් හා ටූලෝන් වාසය ගැන විස්තරයකට  එහා යන ස්ත්‍රී-පුරුෂ සබඳතා පිළිබඳ අපූරු, බරසාර කියවීම මෙහි වෙසෙස් වටිනාකම ලෙස දිටිමි. කතුවරිය භාවිත කොට ඇති "ප්‍රංශ පෙම්වතා" යන වදන් දෙක පවා හරි හමන් විග්‍රහයක් කරන්නෙ නම් පිටු බාගයක් හෝ ඊටත් වැඩියෙන් භාවිත කොට කල යුතුය. එනම් එහි එතරම් ගැඹුරු අර්තයක් ගැබ් වී ඇති නිසා ය. එය ප්‍රංශයේ සංස්කෘතිය හා තදින් බැඳී ඇති, ලාංකේය සමාජයෙන් ඉමහත් දුරස්ත සංකල්පයක් නිසා ය.

ඇගේ ලේඛන ශෛලිය තුල එක් පිටුවක් පුරා ඇතුලත් අකුරු වලින් පිටු දෙකහමාරක පමණ පරාසයක් ප්‍රකාශිතයි.  මීට පෙර අඩු ඉඩක් තුල මෙපමණ විස්තරයක් කීම මා දැක ඇත්තේ කේ. ජයතිලක ශූරීන් වෙතිනි; එහෙත් ඔහු ගේ ආඛ්‍යාන රටාවේ ඇති පාඨකයා කියවීමේ වේගය අඩාල කරලිමේ පෙළඹුම, ශමෙල් තුලින් නොදිටිමි. ශමෙල් කියවීම ජයතිලක කියවීමට සාපෙක්ෂ ව පහසුය; එහෙත් එය රාහුබද්ධ හෝ, රාජකරුණානායක හෝ, කියවන තරම් පහසු නැත. ඈ කැටි කොට ලියන්නියක ලෙස දකිමි; එය තුලින් ඇගේ අනන්‍යතාවක් තිබීමට පිලිවන්; එය එසේමැයි කීමට ඉක්මන් නොවන්නේ මා ඇගේ කෘති වලින් කියවා ඇත්තේ මෙය පමණක් නිසා ය.

නිදසුනක් ලෙස මේ ඡේදය සලකන්න; මින් අන් කතුවරියක පිටු දෙකක් පුරා  පැවසිය හැකි දෑ ඈ කටි කොට පමණක් නොව, පාඨක අපට දැනෙන්න ට ද කියා ඇත.

"අප මුණ ගසුණු දින කිහිපය තුළ ලලිතා හඳුනා ගන්නට මා උත්සාහ කළ ද විදේශගත වීමේ සිහිනයක කිමිදුණු තරුණියක හැර වෙනත් යමක් මට ඇගෙන් නොපෙනිණි. ජීවිතය යනු පුදුමාකාර අහඹු සිදුවීම් වැලක් මෙන් මට දැනෙන්නට පටන් ගෙන තිබිණි. මා දැන සිටි අන්දමට මාලි අක්කා පැරීසියට ගියේ ඇගේ පවුල් ජීවිතය හා බැඳුණු ගැටුම්වලින් මිද්දෙන්නට සිතාගෙනය. තාරකා එහි ගියේ ද ඇගේ හැසිරීම පවුලේ අයට ප්‍රශ්නයක් වූ නිසා ය. එහෙත් ලලිතා හුදෙක් ඇගේ කැමැත්තෙන් උද්වේගකර අනාගතයක් ඉල්ලමින් එහි යන්නට සුදානම් වී සිටියාය." ( 159 පිටුව )

එහෙත් මේ ආක්‍යාන ක්‍රමය ඉක්මවා යන සුවිශේෂිතා මෙම නවකතාවේ ඇත. ඒ චරිත ඉදිරිපත් කල ඇති ආකාරයයි. ඈ මාලි ගේ චරිතය නිර්මාණය කර ඇත්තේ අප ජීවිතයේ ඇය මුණ ගැසුනොත් ඈ හා කතා කල යුත්තේ, හැසිරිය යුත්තේ කෙසේ ද යන්න වැටහෙන ආකාරයට ය. ඈ දිරිමත් කාන්තාවක් ලෙසත්, එහෙත් බොහෝ කාන්තාවන් ලෙස සංඝතව හැසිරීම ඈට පමණක් වැටහෙන හෝ ඇයටත් නොවැටහෙන හෝ අයුරකින් බවත්, දිස්වන අයුරින් අප හමුවේ අඹා  තබන සජීවී කාන්තාවකි. වරෙක ඈ මාලක ගේ අවදානය අධෛර්යමත් කරන්නි, වරෙක ඔහු ඈ වෙත පැමිණීම ට කල් ගැනීම ගැන විස්සෝප වන්නි ය. ඈ තුලින් ප්‍රංශ-ලාංකේය දෙමුහුන් බවක සුවඳ විහිදුවාලයි; එහෙත් ඊට වඩා නොවැරදිය හැකි ලෙස ස්ත්‍රීත්වය පෙන්න්නුම් කරයි. මෙතරම් අව්‍යාජ ලෙසත්, නුමුත් සංකීර්ණ ලෙසත් ස්ත්‍රීත්වය පිරිමියා හමුවේ ක්‍රියාකරනායුරු අන් සිහළ නවකතාවකින් මා මතකයට නොනැඟෙයි. රාහුබද්ධයන්ගේ පරම්පරා පහක ස්ත්‍රීන් විඳි දුක් ගැන දීර්ඝ කතාව කියවා ( සිය සිය පත් සිය ), මලි හරහාත් මාලන් හරහාත්  තම නිදහස් මතයනට ක්‍රියා කරනා කාන්තාවන් හා පුරුෂයන් මුණ ගැසීම ඇත්තෙන්ම  සිහින් සුළං රැල්ලක් සේය.

මා මේ අවදානය යොමු කලේ නවකතාවේ විශේෂ ලක්ෂණය ලෙස මට හැඟුණු කාරණාවටය. එහෙත් මේ නවකතාව තව විවිධ මානයන් ඔස්සේ ද ක්‍රියාත්මකය. , ලාංකීය පවුල් සංස්ථාව හා ප්‍රංශ සමාජ පසුබිම අතර නිතැතින්ම පාඨකයා තුලින් සිදුවන සැසඳීම නවකතාවේ රසවත් බව තීව්‍ර කරයි. කතුවරිය ලංකාවේ සංස්කෘතිය හෝ ප්‍රංශයේ සංකීර්ණ සංස්කෘතිය හෝ, එකක් අනෙකෙකට වඩා ඉදිරියෙන් යැයි කීමට යත්න දරා නැත. පාඨක අපට මනු එක්කාසුවට ලකුණු පුවරුව සාදාඅ දී, සමාජ දෙකම යම් තරමකට අණ්වීක්ෂ ගත කරලීමට යත්න දරා ඇත. එකතකින්, ප්‍රංශ සංස්කෘතියේ හා පසුබිමේ සංකීර්ණත්වය නිසා ම එහි "පාඩුවේ" විසීම පහසුව ය. ලංකාවේ "පාඩුවේ" විසීම යන්න අතිශය ප්‍රහේළිකාවකි.

අනෙක් අතකින් මෙය  ඩයස්පෝරා සාහිත්‍යය යන ශානරයට අයත් ය.

මේ නවකතාව, මේ ලේඛිකාව සැලකිය යුතු මට්ටමේ සිංහල ලේඛිකාවක් යැයි  මට ඒත්තු ගැන්වුවේ ය. මීට පෙර ස්වර්ණ පුස්තක දීර්ඝ ලයිස්තුවට කිහිපවිටක් ඇගේ නිර්මාණ පිවිස තිබුන ද,   කෘති කිහිපයක් කපා කොටා කියවීමට තෝරගන්නා උක්ත වසරේ නවකතා 14-15 අතරට ඇතුලත් කර නොගත්තෙමි. මින් මත්තට ලේඛිකාවගේ නිර්මාණ දෙස මීට වඩා විමසිල්ලක් යෙදීම සාධාරණ බව මේ නිර්මාණය කියා පායි.

කෙටියෙන්ම කියනවා නම් ශමෙල් 2016 ප්‍රකාශිත හොඳම නවකතා පහ අතරට ගැනෙන නවකතාවක් ලියා ඇත; මට කියවීමට ඉතිරිව ඇති කෘති හතර එය හොඳම කෘති තුන අතර ට තේරෙවි ද යන්න තීරණය කරනු ඇත.

පේමතෝ ජායතී අසෝකෝ ( ආදර අතීතයේ අමුතු කථාව ) - ඉසුරු ප්‍රසංග

   කලකින් තරමක් වෙනස් ආරක නවකතාවක් කියවීමි. එහෙත් එය සිතේ දෙගිඩියාවකින් ඇරඹි කියවීමකි.  ඉසුරු ප්‍රසංග , වැඩිමනක් දේශපාලන නැඹුරුවක් ඇති මාධ්‍යවේදියකු සහ තීරු ලිපි ලියන්නෙකු ලෙස යම් අනන්‍යතාවක් ගොඩනගාගෙන ඇති අයෙකි. අපූරු නමක් ( ඒ යෝජනාව, සුනේත්‍රා රාජකරුණානායකගෙනි; පෙරවදනෙනි ) සහ ඊටත් අපූරු උද්‍යෝග පාඨයක් ( say it loud.. say it proud... I'm a Communist) ඇති මේ නවකතාව කියවීම ආරම්භ කලේ මදක් සැක සංකා සහිතවය.  කිම ද නිර්මාණාත්මක සාහිත්‍යය කියවීමට ඇති සීමිත කාලය අයෙකුගේ දේශපාලන ප්‍රචාරයන් වෙනුවෙන් වැය කිරීමට අපට ඇවැසි නැත.   ඉසුරු ප්‍රසංග පඨක අපට නිගා නොකර, මෑත ඉතිහාසයේ  අප රට සමාජ දේශපාලනය අලලා විචිත්‍රවත් නවකතාවක් ලියා ඇත. කියවීමෙන් අනතුරුව, මට නම් හැඟුනේ ඔබ, අප, සැම මේ නවකතාව කියවිය යුතු ම එකක් ලෙසය. කිම ද  "අධියථාර්තවාදය" පරයන අප අපූරු මව්බිමේ දෛනික සිදුවීම් වල සම්ප්‍රයුක්තය  අපූරු නිර්මාණයකට බොහෝ වස්තු බීජ සපයයි.අප ලේඛක තෙමේ, තරමක් චරිත කතාවක ලක්ෂණ රැගත්, මෑත කාලීන් දේශපාලනෙයෙන් සුපොෂිත, දර්ශනයෙන් ඔප වැටුණු අපූරු නිර්මාණයක් අප ඉදිරියේ තබා ඇත.

අයාලේ යෑම (අ ) - බොහිමීයානු අයාලය

මෙහි ප්‍රධාන චරිතය රවිඳු නමැත්තෙකි. හේ බොහීමියානුවෙකි; කථාව අවසන් වන විටත් අත්දැකීම් පමණක් රැස් කරගත්, ඒ අත්දැකීම් වෙනුවෙන් ම බොහෝ දේ නැති කරගත් අයෙකි; නූතන සමාජයේ මැනෙන මිම්මෙන්, තමනට වඩා සියළු අතින් පරිපූර්ණ ආදරවන්තියක් ද, රැකියා කිහිපයක් ද, තමන් වඩාත් ලැදිව ක්‍රියා කල දේශපාලන පක්ෂය ද, ඔහුගේ දේශපාලන සබඳතා ද, අධ්‍යාපනය ද මේ නැති කර ගොඩ ට අයත් ය.

කතානායකයාගේ පුද්ගල සබඳතා වල උභතෝකෝටිකය ඔහු ම වටහා ගෙන තිබුන ද එය වෙනස් කරලීමට හේ අසමත් ය.
"හුඟක් තැන්වල අයාලේ යාමේ සතුට එක්ක එක් නිශ්චිත තැනක් අහිමිවීමේ සාංකාව ගැබ්වෙලා තිබුණා. හුඟක් අය ඇසුරු කිරීමේ සතුට එක්ක තමන්ගේම කියන අය නැතිවීමේ වේදනාව එකට මුහුවුණා. තමන්ගේ වහලෙ යට ගුළි වුනාම අහස අහිමි වෙනවා. අහස ජයගන්න ගියාම තමන්ගේ වහලේ අහිමිම් වෙනවා. මේ අන්ත දෙකට අතරමද මාවතක් හොයාගන්න මට බැරිවෙලා තිබුණා. ( 318-319 පිටු )

තව මානයන් බොහෝමයකි. එක අතකින් මින් කොපමණ කොටසක් චරිත කථනයක් හා සමපාත වෙත්දැයි නොදනිමි; එහෙත් සැලකිය යුතු කොටසක් එසේ වෙතැයි සාධාරණ යැයි හැඟේ.  මෙහි කිහිපතැනෙක ම පූර්ණ පුද්ගලික නිදහස ට එදිරි ව බැඳීමක් ඇති කරගැනීම යන්න තරාදිය දෙපැත්ත ට දමා කිරා මැණ ඇත. අයෙකු තවත් කෙනෙකුන් වෙනුවෙන් යම් ආරක කැපකිරීමකින් තොරව, ඒ අය ද තම දිවියෙන් යම් කොටසක් අනෙකා වෙනුවෙන් පුදන්නේ නැත. එය ද ගණුදෙනුවකි. ආදරය හා රාගය එම ගණුදෙනුව පහසු කරවයි. එහෙත් රාගයේ සෙල්ලක්කාර බව, අන් තැනෙක නැවත හිස ඔසවන්නේ තරදියේ එක් පැත්තකට බර වැදි කරමිනි.

ලෝකයේ පුද්ගලික සබඳතා, ආදර සබඳතා ආදිය ලිපි මගින් ප්‍රකාශ කල අවදිය පසු කොට සකර්බ'ර්ග්ගේ මුහුණුපොත හා චැට් වලට මාරු වූ යුගය , මේ පසුගිය වසර විසි-තිස් ගණණ ට අයත් ය.  මෙහි එන රවිඳු තම කුඩා කල අප්‍රකාශිත පෙම, අවුරුදු විසි තුනකට පසුව ප්‍රකාශ කරලීමේ අවස්තාව උදාකරගන්නේ සකර්බ'ර්ග් ට පින්සිදුවන්නට ය.  අප ජීවිත කාලයේ පසුගිය අවුරුදු දහයේ පමණක් සිදු වූ වෙනස්කම් කෙතෙක් ද?  මේ වෙනස්වීම් ද මෙම ගෙත්තම අලංකාර කරයි.

"සකර්බර්ග් කරලා තියෙන්නේ වරදේ බැඳෙන්න අවශ්‍ය කල්, රහස් තැන්, සකස් කරලා දෙන එක. හැබැයි ගෑනුන්ට විතරක් නෙමේ දෙගොල්ලටම. ඇත්තටම හම්බවෙන ගෑනියෙකුට මිනිහෙකුට උනත් කතාබහකට මුල පුරන්න කොච්චර බාධා තියනවද ? ෆේස්බුක් එකේ ඒ කිසි බාධාවක් නතුව හායි කියලා කතාව පටන් අරන් මූණට කියන්න බැරි ඒවා හිටන් කොච්චර ලේසියෙන් ටයිප් කරලා යවන්න පුළුවන්ද?" ( 332 පිටුව )

නවකතාවේ පරාසය පුරා කරක්ගසා අවසන් වද්දි, රවිඳුට ඒත්තු යන්නෙ සමාජවාදය ට වඩා සාර්ථක පිළියමක් රටේ දැවෙන ප්‍රශ්ණ වලට නොමැති වගයි - එනුමුදු එය අප රට ක්‍රියාත්මක ආරේ එකක් ද, මුල් පොත් වලින් ගෙඩි පිටින් ගත යුත්තක් ද ආදි ප්‍රශ්ණ රැසකි; ඊට අදාළ සියුම් සමීකරණයක්  අප විසින් ගොඩනගා ගතා යුතුය.

අයාලේ යෑම (ආ ) - පසුගිය විසිපස් වසරේ රටේ අයාලේ යෑම
එහෙත් මේ බැඳීම් හා කඩාවැටීම්, සහ රවිඳු ගේ අයාලේ යාමෙහි යම් කලාත්මක ආකර්ශනයක් තිබුන ද මේ නවකතාව ඊට වඩා අගනේ හේ පාසැල් වියේ ජවිපෙ පංති පහට සහභාගි වූ දේශපාලන වෙසෙසින් සමාජවාදි උණෙන් පෙළෙන්නකු ලෙස, අවම වශයෙන් චන්ද්‍රිකාගේ යුගයෙන් මෙපිට සිදුවීම් සමඟ රවිඳු ගේ සබඳතා ය.

පංතියේ ගජමිතුරා වූ සුධීර පේරාදෙනියට ගොස් එහිදී මහ ශිෂ්‍ය සංගමයට සබැඳි ව දේශපාලනයට යොමු වෙයි. රවිඳු පක්ෂය ට ලැදි, ඒ වෙනුවෙන් ක්‍රියාකරනමුත්,  නිල වශයෙන් එහි සාමජිකයෙකු  නොවූ , විශ්ව විද්‍යාල වරම්  ද නොලැබූ,  පරිධියේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු ලෙස කල් ගෙවයි. ස්ථිර රැකියාවක් ද නොකරන ඔහු, බොහිමියානු ජීවිතයට හුරු වෙන්නෙ අනේක ළඳුන්ගේ ඇසුරත්, දේශාපාලනයත් මුල් කරගෙනය.

පේරාදෙනියට යෑමෙන් අනතුරුව සුධීර ගේ විචාරය අප රට බොහෝ අය, විශ්ව විද්‍යාල ඇදුරන් පවා නොකියන තිත්ත ඇත්තකි.

"'... මේක තනිකර තලේබාන් කඳවුරක්, අතක් පයක් හොලවන්න වෙන්නෙත් කාගෙන් හරි කුණුහරුප අහන්න වෙයිද කියලා වයේ... දවස ගාණේ මීටින් තිය තිය තුට්ටු දෙකේ ප්‍රශ්නවලට පොඩි බබාලා වගේ රණ්ඩු වෙනවා..'

 ...ඉස්කෝලේ යන කාලේ සමාජවාදි ස්වර්ග රාජ්ජයක් විදිහට පෙනිච්ච පේරාදෙණිය... ඒ පුණ්‍ය භූමිය තලේබාන් කඳවුරක් බව පිළිගන්න  සිදුව තිබීමේ දරුණු පරස්පරය මගේ මිත්‍රයාට දරාගන්න අමාරු වුණා" ( 100-101 පිටුව )

  එනුමු සුධීර කාලයාගේ ඇවෑමෙන් අධ්‍යාපනය කඩාකප්පල් කරගනිමින් දේශපාලනයේ නියැලි, පසුව පක්ෂයේ දෙදැරීමත් සමඟ තවත් අන්තවාදි කඳවුරකට සීමා වන්නේ ඔහුට අන් විකල්පයක් නැති හෙයිනි. දිනෙක බීමතින් හේ රවිඳු ට මෙසේ පාපොච්චාරණය කරයි - ඒ ඔහු බෙදුම්වාදි දේශපාලන කඳවුරට නතුවීමට පෙර ය.

"නැති වුණ දේවල් ගැන දුක් නොවී ඉන්න තිබ්බා ඒකෙන් රටටවත් වැඩක් වුණා නම්, පක්ෂය දැන් සේරම කෙලවගෙන ඉවරයි, අධ්‍යාපන ප්‍රශ්න ගැන කරපු අරගලවලින් යම් යම් ජයග්‍රහන ටිකක් හම්බවුණ එක විතරයි එකම සතුටකට තියෙන්නේ, ඒත් අපි සීයක් කළා නම් ප්‍රතිඵලේ එකකටත් අඩු ගාණයි. ඒකට හේතු තිබුණා, පක්ෂෙට කවදාවත් ඒවා වෙනස් කරන්න ඕන වුණේ නෑ. අඩුගානේ විශ්වවිද්‍යාල වල තියෙන තිරිසන් සංස්කෘතිය වෙනස් කරන්න අපට පුළුවන් වුනා ද ? රටේ අධ්‍යාපනේ ඇත්ත ප්‍රශ්න ගැන කිසිම විදිහක වැදගත් මතයක්වත් රටට ඉදිරිපත් කරන්න අපට පුළුවන් වුණාද? විශ්වවිද්‍යාල දේශපාලනෙන් රටට වැඩක් තියෙන එක විචාරශීලි මිනිහෙක් හදන්න අපට පුළුවන් වුණාද ? හැබැයි කී දෙනෙක් උපාධි අතෑරියද ?  අද ඒ හුඟ දෙනෙක් යන එන මං නැතුව අනාථ වෙලා..." ( 258-259 පිටු )

ජවිපෙ අභ්‍යන්තර අර්බුදයට ලක්වන්නේ එල්ටිටීඊ සමඟ වූ යුද්ධයේ අවසන් අගයේ ඔවුන් ගන්නා ස්ථාවරය සමගය. මේ කියන ජවිපෙ දෙකඩ වන කාලයේ  අපූරු කියමනක්, රවිඳු ට "විමල්" පවසයි. මා මෙහි වටිනාකමක් දකිනුයේ මා හට ද මෙය කිහිපවිටක් දැනී තිබුණු බැවිනි.

"මොකද මැදමූලන මහින්ද කියන්නේ සෝබෝන් චන්ද්‍රිකා නෙමෙයි. ඔය ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව අරවා මේවා මිනිහ ගාණකට ගන්නේ නෑ. මැදමූලනේ ඉන්න හිත හොඳ චණ්ඩියා තමයි මෙතන වැඩ කරන්නේ. මහින්දට ඇඟපුරා මොළේ තිබ්බා නම් කවදාවත් යුද්ධෙ කෙරෙන්නේ නෑ. හැබයි දැන් වැඩේ යන විදිහට නිසැක වශයෙන්ම ගහනවා. කොටියා ඉවරයක් කරලා රටට හොඳක් වෙලා තමයි මේ යුද්ධෙ නතර වෙන්නේ." ( 240 පිටුව )

මේ වන විට මා තුල යම් බියක් ඇති වී තිබිණ. ඒ මේ පොතකින් අඩකට වඩා කියවා තිබිය දී, මින් මත්ත ට මෙය එක් දේශපාලන කඳවුරේ බංකොලොත්බාවය පෙන්වා අනෙක ට "කඩේ යාම ට ද" සැලසෙන්නේ කියා ය.  මගේ වටිනා කාලය එවන් දේශපාලන "ප්‍රොජෙක්ට්" එකකට කා දැමීමක් වන්නේ නම් එය මට මහත් උදහසට කරුණක් වනු නියත ය. එහෙත් අප ලේඛකයා ට ඊට වඩා ආත්මගරුත්වයක් තිබේ. ඔහු මින් මත්තට අප රට ඇති වුණු දේශපාලන සිදුවීම හැකිතාක් මධ්‍යස්තව තම ගෙත්තම තුලට අවශෝෂණය කර තිබුණි. එවකට පැවති රජයේ, වෙසෙසින් දෙවෙනි වකවානුවේ මුළු මහත් ජනතාවගේ බොහෝ බලාපොරොත්තු බිඳ දැමූ අයුරු ලේඛකයා නොසඟවා එළි කොට ඇත.

"සමෘද්ධි නිලධාරියෝ තමන් විසින්ම තමන්ව ගස් බැඳගත්තා.. මන්ත්‍රිවරු ඉස්සරහ ගුරුවරියෝ ස්වේච්ඡාවෙන් දණගැහුවා. විශේෂ ගුවන්යානාවල නැගපු බල්ලෝ ස්වීස්ටර්ලන්තෙ ඉඳන් ලංකාවට ආවා. අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරු මානසික සුවය සඳහා ගෙදර මාළු ටැංකිවල තඩි මෝරු ඇතිකළා...

ලෝකෙ බලවත්ම ත්‍රස්තවාදි සංවිධානය පරදද්පු නායකයන්ට තමන්ගේ ඇඟ ඇතුළේ ඉන්න පුංචි පුංචි සත්තු ටික පරද්ද ගන්න බැරිවුණ එකම කොයි තරම් අධියථාර්ථවත්ද ?...

මාකේස් කිව්වා වගේම ලංකාවට අදාළ අලුත් යථාර්ථයක් අපට හමුවෙමින් තිබුණා. කඩු උස්ස ගත්ත කෑදර වඳුරු සේනාවක් මහරජාගේ ඇඟේ වහන මැස්සෝ එළවන්න තුන් තිස් පැයේ රජා වටේ කැරකුණා. පින්මඳ පුතුන්ගේ මෝල් අමාරුවට, කාර් පදින තෙලේට, අසූචි ශුක්‍රාණුවලට අනුව රටේ රාජ්‍ය ව්‍යූහය පවා අලුතින් හැඩහුණා. කාර් රේස්වලට වැලි කොට්ට අදින්න බැරුව රණවිරුවන්ටැ හමුදාව තිත්ත වුණා." ( 335-337 පිටු )

මා මේ උදෘත මෙපමණක් මගින් පෙන්නුම් කලේ අප රට මෑත කාලීන් දේශපාලනය බොහෝ මධ්‍යස්ත ලෙස කතුවරයා තම නිර්මාණය උදෙසා භාවිත කොට ඇති බව ඒත්තු ගැන්වීමට ය. ඉන් කතුවරයා ට දේශපාලන මතයක් හෝ පක්ෂයක් නැති බවක් නොකියවේ; අප සියළු දෙනා දේශාපාලන සතුන් ය.එහෙත් මෙහි ඇත්තේ පක්ෂ දේශපාලනය පමණක් නොව;  මෙහි උදෘත ව  නොපෙන්වුව ද, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන වල කල්ක්‍රියාව ද මෙහි පෙන්වා ඇත.

ලුණු, ඇඹුල්, පහේ

නවකතාවේ පරිපූර්ණත්වයට හේතුවන අන් කාරණා නම්, මෙහි  තැනින් තැන එන හාස්‍ය රසයයි. රවිඳු අලුත් මිනිහෙකු වන්නට යත්න දරා, මිතුරෙකුගේ "ගොන් පාට්ටෙකක්" නිසා සුබ මොහොතින් රිමාන්ඩ කූඩුවේ රැය පහන් කිරීම එක් අවස්තාවකි ( අතුරු කතාව: මගේ හොඳම මිතුරා ද මගේ ඇස් පෙන්නීමට කාලය වෙන් කරලා තිබුනේ අනුරාධපුර හෘදවස්තු සම්බන්ධ වෙදෙකුට ය;  මා අක්ෂි වෙදා ගාවට ගොසින් කිට්ටු වෙන්නවත් බැරුව ආපහු කොළඹ ආවේය - හොඳම මිතුරන් යනු එවන් අවිශ්වාසී සත්ව කොට්ඨාශයකි..)  මහ දහවල් තමන් පෙර කල "සිප් උගත්" වෛශ්‍යාවකගෙන් "දෙකක් අහ ගැනීම:  තවත් අවස්තාවකි. බීමතින් තම ප්‍රේමවන්තියගේ ඇමතුම විසන්දිය අමතකව, තම මිතුරන් ට අන් ස්ත්‍රියක් හා "හැමිණුණු" ආකාරය රස කර  පවසා  දිවි අරුත් සුන් වන අයුරින් ඇය නැති කරගන්න අයුරු ඛේදයක් රැගත් හාස්‍යජනක අවස්ථාවකි. ඉන් සියල්ලෙන් මෙහි එන මුඛ්‍ය චරිතයේ ස්වභාවය, අඩුපාඩු ආදිය එළි වේ. සමහර සිදුවීම් පාඨක අප ට සිදු වූ දෑ සමඟ සසඳා හාස්‍ය රසය මතු කරගත හැකිය.

තාවකාලික වීරයෝ

අයෙකු වීරයෙක් ලෙස තවෙකෙකු හැඟෙන්නේ කෙලෙස ? අප ජීවිත කලයේ වීරයෝ කී දෙනෙක් කෙටි කලකින් එම ප්‍රතිමාතලයෙන් බැස, අපෙන් "කුණු බැණුම්" අසා ඇත් ?

අන්තිමේ දී ජීවිතේ අත්දැකීම් එක්ක මේ වීරයෝ එක එක්කෙනා පුංචි වෙන්න පටන් ගත්තා. වීරයන්ගේ වීරකම්වල සීමා මායිම් පේන්න පටන් ගත්තා. අපේ වීරයෝ කිසිම බලවේගය ඉස්සරහ පරාද වෙන්නී නෑ කියන, එතෙක් හිතේ තිබ්බ අතාර්කික නොපැහැදිලි හැඟීම දියවෙන්න ගත්තා. අන්තිමේදි මට තේරුණ දේ තමයි විශ්වවිද්යාල ශිෂ්යයෝ විතරක් නෙමෙයි ලෙනින්ලා, චේ ලා, ගාන්ධිලා වගේ වීරයොත් මේ මහා දැවැන්ත ලෝකය ඉස්සරහ කොච්චර පුංචි අයද කියන එක. හැමෝම වීරයෝ වුණේ තමන්ට අදාළ කිසියම් සන්දර්භයක් ඇතුළේ විතරයි. සදාතනික, සර්ව කාලීන සාර්ව භෞමික වීරයෝ නෑ. ඒක වීරයන්ගේ වරදක් නෙමෙයි. ඒක තාමයි ලෝක ස්වභාවය... " ( 368 පිටුව)

මෙහි වෙසෙස් ආකෘති හරඹ නැත; බස ද වෙසෙස් කාව්‍යමය ලක්ෂණයන්ගෙන් තොර වුව ද උක්ත යුගය ට වඩා යෝග්‍ය ය. තැනෙක නොසරුප් වදනින් කතාව ස්වභාවික බව ත්‍රීව කරයි. දොසක ට කිව හැක්කේ, සංස්කරණයක් කලා නම් පිටු පණහක් පමණ අඩු කල හැකි ව තිබූ බවකි; එහෙත් එම දොස ද ආයාලේ යෑම නිමිති කොට ගත් නවකතවකට නූචිත යැයි කීම නුසුදුසු ද ?  යම් සැකයකින් කියවීම ඇරඹු නවකතාව, මගත් සේ රසවිඳ පැත්තකින් තැබුවේ "නොකියෙවා හිටිය නම් මහ අපරාදේ" යන හැඟීමෙනි.

Wednesday, 11 April 2018

Mapping the Heavens - The Radical Scientific Ideas that Reveal the Cosmos - Priyamvada Natarajan

    This is a book that amazed and awed me from the preface itself. On the first page of the preface it states thus:

"...the universe as a dynamic place, expanding at an accelerating rate, whose principal mysterious constituents, dark matter and dark energy are unseen. The remainder, all the elements in the periodic table, the matter that constitutes stars and us, contributes a mere 4 percent of the total inventory of the universe."
That, what  we  all  know as the stuff that make matter - is just 4% of the total inventory  makes one feel insignificant. If that makes one insignificant and infinitesimal in terms of size, this next makes one  feel that all our worries about the challenges we face as modern men and women,  not worth the daily calories we burn in worrying about them. Hear this :

"Today we have images and data of several million galaxies, many of them so distant that the light we see originated from them when the universe was in its infancy, a mere billion years old, barely a fraction of its current age of 13.8 billion years."

These astounding facts hint of the wonders to expect in the seven chapters that make up the book, and it made me look forward to it.

Chapter one titled "Early Cosmic Maps", inform us of  that,  mapping the celestial objects in order to predict a pattern, which could help us terrestrial beings with their terrestrial affairs seem to have interested us from around 2000-1600 BCE (i.e. Nebra Sky Disk from the Bronze Age Unetice culture ). It then carries us on a journey in which
- the celestial interests of the Babylonians ( 7th C. BCE),
- Greek interpretations ( World resting on the back of a turtle),
- Anaximander deducting that earth was freely suspended,
- Greek Eratosthenes' calculation of the circumference of earth,
- Ptolemy's world map (1478) thanks to the spherical trigonometric developed by the Arabs and Indians.
- challenging Ptolemic view of an earth centric cosmos, with the sun at the center, as presented by Copernicus, and the subsequent Catholic inquisition.
- Kepler who strove to describe the elliptical motion of planets,
    all the way to Newton, whose "boldest leap" is identified by the author as "uniting the terrestrial and the celestial with a universal law of gravitation".

Chapter Two is titled, The Growing Border: The Universe Expands. This chapter is very interesting since it is not confined to the science of how the discovery of the expansion of the Universe came about. Yes, that discovery is remarkable too - the work done by Edwin Hubble towards its discovery, although somewhat reluctant to believe it himself; but more importantly those who theorized it like Georges Lemaitre, who was never recognized for the speculative theoretical solution during his life time. No less than the great Albert Einstein opposed the challenge to the model of a static universe. More importantly, it has now come to light that he has behind the scenes tried his level best to prove that the universe  was static even after he accepted the newer theory, upon conceding he had erred. While Einstein appears to have been attached to the flawed theory due to his earlier cosmological theory, Hubble the reluctant champion of the new finding possibly couldn't come to terms, challenging, what for him was "a fact".

"He (Hubble)  felt that a choice was being made between accepting a small-scale universe and accepting a potentially new principle of physics. He really preferred the conclusion that his observationally measured systematic redshift effect was probably due not to a true Friedmann-Lemaître expansion but driven by an as yet undiscovered fundamental principle of nature."

The Third Chapter is on Black Holes. She starts with the origin of the term ( it is from Calcutta, and there is nothing Astrophysical about it) and goes on to explain that the origin of the concept of a dark star (1783) can be attributed to a country parson polymath by the name of John Mitchell.
"Michell proposed that massive stars could gravitationally attract and slow down light particles, much as they attract other astronomical passersby, such as comets. Since the more massive the star, the stronger its gravitational pull, some extremely massive stars, he noted, might stop light entirely."

There is a beautiful explanation here, that one can only find in a book of this nature. That is on Einstein's general theory Relativity. Am going to copy it in verbatim to make any possible readers  ( if there are any, this further down this article) awe at it.

"Part of physicists’ unadulterated admiration for Einstein is due to his development of the entire theory of general relativity ex nihilo, not to provide an explanation for any observed phenomenon but as a self-sufficient, fundamentally new theory of gravity. This is as pure as theory gets in physics. General relativity is an homage to the power of speculative thought and the possibilities of deep mathematical understanding. The theory offers profound insights into the nature of gravity, the mysterious attractive force that holds the solar system and the entire universe together.....

The need for general relativity to explain compact compact objects did not emerge for some time, although it was successfully used to describe the overall properties of the universe within a decade of its invention. Because the observational effects of this theory are small unless the objects studied have extreme gravity, it was not until astronomers discovered exotica such as neutron stars, pulsars, and quasars that its full explanatory power was revealed. So when astronomers detected these heavyweights in the universe in the 1960s, Einstein’s theory was already firmly in place to describe their properties."

Such is the genius of Einstein, and his theory is fundamental to modern application like GPS. The chapter goes on to explain the limitations of Newton's theory as well.

Another beautiful ( pardon the repeated use of the word, in writing about a book on science - but it is appropriate, here - and as a layman, I was awestruck, and left slack jawed most of the time )

"Einstein’s theories do not invalidate Newton’s conception of gravity—they both have their domains of validity. Each theory has its place and offers adequate and accurate descriptions, in certain regimes. As Einstein once said, 'The most beautiful fate of a physical theory is to point the way to the establishment of a more inclusive theory, in which it lives as a limiting case.' Newton showed gravity’s universality; Einstein’s theory explains why this is so in terms of the curvature of space-time. ( And here is a place where an alternate view to that of Nalin de Silva is apparent - His premise that Newton stated "absolute falsehood", is inaccurate. ) The chapter then moves to explain why a Theory of Everything is necessary, but has been elusive for many a decade. It further elaborates on the demarcation between a white dwarf, Neutron Star and a Black Star. The chapter then adds the "human element" to show how Madras' Subrahmanyan Chandrasekhar was "back stabbed", academically by Edington. Why ? Because Eddington wanted currency for his own work. Letters discovered since have revealed that Chandra himself was hardly a saint, as he too had tried to refute Edington's theories while remaining the closest of colleagues.

If there is one chapter which emphasise on the amount of work that people have to do, to get new knowledge - knowledge that is pioneering, and is in total contrast to what has been accepted hitherto, it has to be chapter 4 - titled "The Invisible Grid", sub-titled "Coping with Dark Matter". The  Scientist draws comparison to the discovery of dark matter to that of Holmes or Poirot discovering the evidence, motive and the scene, but minus the victim. Dark matter as has been calculated accounts for almost all of the total matter in the universe.
All the known elements in the periodic table, including those of which we are composed, constitute a paltry 4 percent of the universe’s total contents, including matter and energy, utterly insignificant compared to the amount of dark matter. Dark matter provides the scaffolding within which stars and galaxies form, aggregate, and evolve. The list of names of the scientists who dedicated their lives towards discovering ( and rediscovering ) this phenomenon is quite lengthy.

Chapter Five, discusses the finding that the expansion of the Universe is at an acceleration. Hubble's finding that the universe was expanding was accepted by Einstein publicly, finally accepting that the universe is unmoored. It now transpired that the "lambda" in Einstein's field equations holds the key, and in fact any deviation from it's set value in the equation cause the universe into an accelerated expansion. The "gravity" ( no pun intended ) of this lambda (i.e. Cosmological constant ) was discovered by Eddington.  The chapter continues to discuss on the value of Omega - the ratio which represents the density of all matter and energy in the universe and the cosmological constant to the critical density. To describe this any further would possibly warrant me to copy large parts of the texts in verbatim - hence in summary let me say that astronomers had means of calculating the value of Omega from the relic radiation resulting from the big bang, and there was a gap of 0.7 from the values resulting from the aggregate of matter from the universe. This I found awe striking. That indirect factors could be used to such a degree as to take measurements  of these far off galaxies. There was no  way that I could even come close to understanding how this was done, unless I spend a considerable time on this discipline. So alas, it will have to remain a mind boggling read, as a measure of how small, insignificant and trivial we are - and against the time duration we speak of here, a mere a momentary passing presence in this universe.

Chapter six is dedicated to the discussion of the race to discover, if  the universe  resulted from a big bang  or if  it was a steady state  universe all along. CMBR, or the cosmic microwave background radiation was instrumental in predicating the Big Bang theory. There were many people who were instrumental in discovering CMBR,  some of whom were recognised and others not (i.e. Alpher) until after their death. Again it is nothing but with awe that someone with average faculties like me, can think of these amazing individuals who spent their whole lives in projecting and formulating their theories. The passion that these people had for what they aimed at finding is clearly amazing.

The concluding chapter attempts to give an idea about what the future holds  with respect to cosmology. I found one paragraph in particular, quite up to tune with what I feel ( possibly since it was in more layman's language, relatively, than when the authoress tries to present us with cosmology explained in simple terms throughout the book.)
 "We have found our significance continuously diminished, a species inhabiting one planet among eight ( previously nine ) in the solar system among several thousand others, in a galaxy among several billion others growing increasingly distant."
Today we search for "life" (?) in other worlds. But life itself is vague in its definition. I conclude this rather difficult write up with this paragraph which serve as food for thought.

"The biologist Harold Blum had earlier labeled this point of view “opportunistic” and the opposing stance “deterministic.” According to the deterministic argument, evolution unfolds in the same sequence everywhere in the universe, with complexity growing with time. The opportunistic view holds that life has many possible courses. Simpson noted that most exobiologists take the deterministic view, for which there is no empirical evidence, while evolutionary biologists tend to take the opportunistic one, which the fossil record on earth amply supports. Fossils reveal that most early life-forms went extinct and that evolutionary processes have had a considerable random component. Simpson argued that life, should it arise elsewhere in the universe, need not follow the arc that we are familiar with, from protozoa to human."

Clearly  most  details that this book carries went over my head. I could understand what it was talking about at most times, but had no notion of how it was calculated. For example I could understand Doppler effect, but clearly had no idea how the calculations that reveal its consequent findings  was carried out.  Clearly the very little engineering mathematics that I knew ( and is rusty by now)  wasn't going to help me here - and I had no other option but to believe the good offices of the much knowledgeable authoress. And in a sense it is a little sad for me, since at my age a change of discipline  or an abundance of time for self study in this fascinating area is most unlikely.

In concluding I am eternally grateful to Mr. Sunil Koswatta for  educating us about this book, without which I would never have got this opportunity to read this wonderful account, of  the universe, of  man ( who by themselves have a fleeting presence in the scale of time ) whose determination to understand this phenomenon, and the breakthroughs he has had, It  leaves me quite clearly speechless, and in deep reflection.